หลินเฟิงได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที
มีเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ เข้ากระเป๋าอีกแล้ว!
เขารีบกวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาต้นตอของแต้มอารมณ์
ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก แค่อยากไปมุงดูเรื่องสนุก ๆ แล้วก็ฉวยโอกาสหาแต้มอารมณ์เพิ่มเท่านั้น
หลินเฟิงมองไปยังปากตรอกที่อยู่ไม่ไกลข้างกาย ดวงตาพลันเป็นประกาย
ที่นั่นมีนักเลงสามคนกำลังรังแกสาวสวยคนหนึ่งพอดี
“ฮี่ ๆ ๆ! เสิ่นจือเหยา ตอนนี้ทรมานมากสินะ!” นักเลงคนหนึ่งถูมือ พลางหัวเราะหื่นกาม
“ถอยไป! พวกแกถอยไปนะ!” ใบหน้าเสิ่นจือเหยาแดงก่ำ ค่อย ๆ ถอยหลังทีละก้าว
“ฮี่ ๆ ๆ! คุณหนูเสิ่นคนสวย อย่าขัดขืนเลยน่า! พวกพี่ไม่ใช่คนเลวสักหน่อย!”
“เธอไม่รู้สึกว่าร่างกายทรมานมากหรือไง?”
“พวกเรามาช่วยถอนพิษให้เธอนะ!”
นักเลงทั้งสามพูดสอดรับกันคนละประโยค
“ฉันไม่ต้องการ! พวกแกถอยไป!” เสิ่นจือเหยาร้องตะโกนอย่างหวาดกลัว
หลินเฟิงที่ยืนกินแตงโมอยู่ไม่ไกลด้านหลังพวกเขา ในที่สุดก็เข้าใจเรื่องราวแล้ว
นักเลงพวกนี้ไม่ใช่คนจริง ๆ ถึงกับวางยา ต่ำช้า เลวทราม!
【ติ๊ง! อารมณ์หื่นกระหายจากหัวหน้านักเลง +1】
【ติ๊ง! อารมณ์หวาดกลัวจากเสิ่นจือเหยา +10】
อืม ถึงคนพวกนี้จะต่ำช้าไปหน่อย แต่แต้มอารมณ์ก็ไม่น้อยเลยจริง ๆ
หลินเฟิงดูการถ่ายทอดสดตรงหน้าอย่างเพลิดเพลินต่อไป
แน่นอนว่า ถึงช่วงเวลาสำคัญ เขาก็ยังจะลงมือช่วยอยู่ดี
ไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปจริง ๆ หรอก!
“สาวสวย มานี่สิ!”
หัวหน้านักเลงแขนลายไม่เหลือความอดทนอีกต่อไป พุ่งเข้าใส่เสิ่นจือเหยา
“อย่านะ! ฮือ ๆ ๆ! อย่า!”
เสิ่นจือเหยาดิ้นรนสุดชีวิต