จูจื้อหยูเป็นดาวเด่นของโรงเรียน พูดถึงดาวโรงเรียน ภาพในหัวของทุกคนล้วนมีชื่อของเธอปรากฏขึ้น
ไม่เพียงเพราะหน้าตาสดใสตระการตาและบ้านร่ำรวย แต่นิสัยของเธอก็ดีด้วย เมื่อเผชิญคำขอที่สมเหตุสมผลจากเพื่อนร่วมชั้น เธอแทบไม่เคยปฏิเสธ
แต่ฮั่วลี่รู้ดีว่า ถึงเธอจะยิ้มให้ใครต่อใคร แต่ข้างในแล้วเป็นคนที่มีระยะห่างสูงมาก
ทุกคนอยากเป็นเพื่อนสนิทของเธอ แต่สิ่งที่เธอไม่ขาดคือเพื่อนสนิท
ตอนนี้เขา ได้แต่ทีละเล็กทีละน้อย ก้าวเข้าไปในโลกของเธอใหม่
สายตาของจูจื้อหยูคมชัดถึง 5.3 ตอนตรวจสุขภาพปกติเธอมองเห็นแถวสุดท้ายได้ชัดเจน สำหรับโลกของคนสายตาสั้น เธอค่อนข้างอยากรู้อยากเห็น
พอเห็นเธอไม่มีปฏิกิริยา ฮั่วลี่ก็หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย ที่เพิ่งรีบร้อนเกินไป
ในตอนที่เขากำลังจะปล่อยมือ คนตรงหน้าก็จู่ ๆ เขย่งปลายเท้า ใบหน้าสดใสถูกระยะใกล้เข้ามา คิ้วขมวดเล็กน้อย ท่าทางสงสัย
"เธอสายตาสั้นกี่ดีกรี?"
ฮั่วลี่ตะลึงเล็กน้อย เธอไม่รังเกียจเขาหรือ?
จูจื้อหยูขยับเข้ามาใกล้อีก ปลายจมูกของทั้งสองแทบจะแตะกัน
"ระยะนี้เธอมองเห็นหน้าฉันไหม?"
ขนตายาวบางของหญิงสาวสั่นไหวเบา ๆ ดวงตาสีดำสนิทราวกับวังวนลึก ราวกับจะดูดคนที่จ้องมองเข้าไปทั้งหมด
แสงแดดร้อนแรงในหน้าร่วงหล่นลงมา แสงเงาเล็ก ๆ เรียงรายทาบบนคิ้วตาสวยใส กางออกเป็นความนุ่มนวลสว่างไสว
ฮั่วลี่หัวใจบีบแน่น ลูกกระเดือกขยับอย่างรุนแรงหลายครั้งโดยควบคุมไม่ได้ ยกมือขึ้นปิดหน้าที่ร้อนผ่าว ก้มหน้าหนีสายตายั่วยวนนั้นอย่างรีบร้อน ไม่กล้ามองตรง ๆ อีกต่อไป
จูจื้อหยูไม่คาดคิดว่าฮั่วลี่จะมีปฏิกิริยาแบบนี้
เธอถอยหลังสองก้าวโดยอัตโนมัติ ก้มมองรอบตัว รู้สึกเขินเล็กน้อย "ขอโทษนะ เมื่อกี้เล่นบอลเหงื่อออกเต็มตัว เหม็นใส่เธอหรือเปล่า"
ในจังหวะที่ชายเสื้อหลุดจากมือ ฮั่วลี่ยื่นมือคว้าจับ ชายเสื้อกลับมาถูกกำแน่นอีกครั้ง
"ไม่ใช่ ฉัน..."
จูจื้อหยูตรงหน้าไม่ใช่ภรรยาของเขา เขาไม่สามารถจูบเธอได้
แต่ไม่ว่าจะจูจื้อหยูในอนาคต หรือจูจื้อหยูในตอนนี้ ล้วนมีแรงดึงดูดถึงตายต่อเขาอย่างแท้จริง
"เธอ... เอ่อ เธอตัว... มีกลิ่นหอมหวาน ๆ ฉัน... ฉันเมื่อกี้แค่จู่ ๆ อยากจามเลยหันหน้าไป"
"เธอไม่เหม็น ไม่เหม็นเลย"
"จริง ๆ"
คำพูดของชายหนุ่มตะกุกตะกัก แต่ไม่คาดคิดว่าจริงใจ
จูจื้อหยูยกมือขึ้นดม เธอไม่ใช้น้ำหอม และก็ไม่ได้กลิ่นอะไร จึงยิ่งสงสัยมากขึ้น
แต่ ถ้าอีกฝ่ายเหม็นใส่เธอจริง คงไม่จับเสื้อผ้าเธอไม่ปล่อยใช่ไหม?
จูจื้อหยูไม่เข้าใกล้โดยไม่จำเป็นอีก แต่จับมือฮั่วลี่ วางลงตรงข้อมือขวาของตัวเอง
"งั้นเธอก็จับมือฉันไว้ ฉันพาเธอไป"
หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างรุนแรง จนเดินออกมาได้สิบกว่าเมตร ฮั่วลี่ถึงรู้สึกตัว พวกเขา... จับมือกันแล้ว
ในโรงเรียน ใต้ทางเดินต้นไทร ตอนเดินสวนกับเพื่อนร่วมชั้น จูจื้อหยูปล่อยให้ผิวหนังของทั้งสองสัมผัสกัน ไม่แสดงท่าทีหลบเลี่ยงที่จะปรากฏตัวพร้อมกันในบทสนทนาของผู้คน
ครูประจำชั้นจางผิงประชุมเสร็จเดินออกจากอาคารเรียน เห็นเงาของทั้งสอง ก็เลื่อนแว่น
นักเรียนที่เดินผ่านพากันหยุด มองและพูดคุยเบา ๆ
"นั่นจูจื้อหยูใช่ไหม? ทำไมจับมือกับผู้ชายคนหนึ่งล่ะ?"
"สองคนนั้นกำลังคบหากันอยู่หรือเปล่า?"
"หา? เรียนเก่งแล้วคบหากันยังกล้าโชว์ขนาดนี้เลยเหรอ? นี่หน้าอาคารเรียนนะ!"
"บ้า! ยัยเทพต้องไม่ได้คบหากันแน่นอน! พวกแกอย่ามาเดาเอาเอง!"
จูจื้อหยูเป็นศิษย์คนโปรดของจางผิง สถานการณ์แบบนี้ จางผิงจะไม่ปล่อยผ่าน
"จื้อหยู! พวกเธอมาทางนี้หน่อย"
"หือ?" จูจื้อหยูได้ยินชื่อตัวเอง ก็หยุดเดินหันกลับมา "ครู?"
เธอเปลี่ยนทิศทาง เดินไปหาจางผิง
ฮั่วลี่คิดจะปล่อยมือโดยอัตโนมัติ แต่ได้ยินเสียงจูจื้อหยูเตือน "ระวังขั้นบันได อย่าก้าวพลาดล่ะ"
วินาทีถัดมา ปลายเท้าเขาชนขั้นบันได ร่างกายเกือบล้มทั้งยืน โชคดีที่จูจื้อหยูประคองไว้ทัน
"ขอบคุณ"
ฮั่วลี่กล่าวขอบคุณ ตอนนี้เขาสายตาสั้นเกือบแปดร้อยดีกรี พอไม่มีแว่นก็เหมือนคนตาบอด
กว่าจะหาเงินได้จริง ๆ ไปทำเลสิกเพื่อปลดแอกจากแว่น ก็เป็นเวลาหลายปีต่อมาแล้ว
จูจื้อหยูกำแขนฮั่วลี่ไว้แน่น ดึงเขาเดินไปหาจางผิง พอคนยืนทรงตัวได้ก็ยังไม่ปล่อยมือ
จางผิงกวาดตามือที่จับกันของทั้งสอง แล้วเห็นสีหน้าจูจื้อหยูเปิดเผยโปร่งใส จึงถามว่า "พวกเธอเป็นอะไรกัน?"
จูจื้อหยู: "สวัสดีครับครู เมื่อกี้ฉันเล่นบอลกับเพื่อน ๆ เผลอชนฮั่วลี่ แว่นเขาแตก เลยกำลังจะพาไปห้องพยาบาลดู"
เรื่องที่จูจื้อหยูชอบเล่นบาสเก็ตบอล จางผิงก็รู้ ไม่สิ ควรบอกว่ากีฬาทุกประเภท ศิษย์คนโปรดคนนี้ของเธอถนัดหมด
ฮั่วลี่ยื่นแว่นที่หักออกมาพอดี จางผิงดูแล้วพยักหน้า "ฉันจำได้ว่าฮั่วลี่สายตาสั้นมาก เดินกันระวัง ๆ ด้วยล่ะ"
"รีบไปดูเถอะ ถ้ามีอะไร ให้บอกฉันทันที"
จางผิงอีกเดี๋ยวต้องไปประชุมสอน พอรู้ว่าทั้งสองไม่ได้คบหากัน ก็เดินจากไป
"ครู!" จูจื้อหยูเรียกเธอไว้ "ฮั่วลี่ตอนนี้มองไม่เห็น เรื่องแผ่นป้ายเทศกาลไหว้บะจ่าง ให้ฉันทำแทนได้ไหมคะ?"
"โอ๋ ใช่ ๆ เกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย" จางผิงพยักหน้า "ได้ ฉันดูแล้วว่าเช้านี้แผ่นป้ายของห้องเราเสร็จเกือบหมดแล้ว เธอเติมอีกสองสามประโยคที่เหลือก็พอ"
ใกล้เทศกาลไหว้บะจ่าง ทุกห้องต้องทำแผ่นป้ายที่เกี่ยวข้อง รอบนี้ห้องหนึ่งถึงคราวของฮั่วลี่กับนักเรียนอีกคนรับผิดชอบ แต่คนนั้นไม่รู้หายไปไหน ทิ้งงานทั้งหมดให้ฮั่วลี่
สบายใจได้อย่างยิ่ง
ฮั่วลี่เม้มริมฝีปาก ไม่คิดว่าจูจื้อหยูจะสังเกตเห็นเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ด้วย
พอจางผิงจากไป จูจื้อหยูก็จับมือฮั่วลี่ต่อไปยังห้องพยาบาล
นักเรียนที่เหลือที่ดูอยู่ พอรู้ว่าทั้งสองไม่ได้คบหากัน ก็แยกย้ายกันไป
ในห้องพยาบาลแอร์เย็นมาก จูจื้อหยูพาคนไปนั่งที่เก้าอี้ "พักก่อนนะ ฉันไปดูว่ายังมีคนเหลืออีกกี่คน"
ในห้องพยาบาลตอนนี้มีคนมาหาหมอหลายคน
ส่วนใหญ่เป็นหวัด ปวดท้อง และบาดเจ็บเล็กน้อย หมอจัดการก็ไว
พอถึงคิวฮั่วลี่ จูจื้อหยูรับแว่นจากมือเขา "ฉันรออยู่หน้าประตูนะ"
หมอที่ใส่หน้ากากถามอาการฮั่วลี่ง่าย ๆ ก็เริ่มตรวจด้วยการสัมผัส
"อื้ม ไม่มีปัญหาอะไรใหญ่ ฉันให้ประคบเย็น เอาผ้าขนหนูห่อไว้ประคบสิบห้านาทีก็พอ"
"จำไว้ อย่าขยี้ขมับ อย่ากด ถ้ามีอาการวิงเวียนต่อเนื่อง คลื่นไส้ อยากอาเจียน ต้องไปโรงพยาบาลตรวจแน่ ๆ"
อุปกรณ์ในห้องพยาบาลมีจำกัด อาการซับซ้อนดูไม่ได้
ฮั่วลี่พยักหน้า ตามพยาบาลออกจากห้องตรวจ
ทางเดินว่างเปล่า ไม่เห็นเงาจูจื้อหยู
พยาบาลห่อถุงน้ำแข็งส่งให้ฮั่วลี่ แล้วก็ไปยุ่งต่อ
ไฟสว่างจ้า ฮั่วลี่ประคบเย็นไปด้วย ยกมือปิดตาทั้งสองข้างไปด้วย
จูจื้อหยูซื้อของเสร็จกลับมา นักเรียนที่มาหาหมอไปหมดแล้ว เหลือเพียงชายหนุ่มนั่งเหงา ๆ อยู่ที่เก้าอี้แถวนั้น
แขนปิดหน้า เผยให้เห็นคางขาวเนียนเพียงครึ่ง ปากบางเม้มแน่น ราวกับลูกหมาน้อยที่ถูกทิ้ง
เธอรู้สึกผิดจุกในใจ เดินเร็วสองก้าวมาถึงตรงหน้าเขา แล้วถามว่า
"ฮั่วลี่ เธอจะร้องไห้แล้วใช่ไหม?"