"ไปเถิด อย่าคิดฟุ้งซ่าน"
เย่เฉินได้สติ "อ้อ ได้ ศิษย์พี่"
ลู่เสวียนจากไปพร้อมกับเย่เฉินอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นแผ่นหลังของทั้งสองที่จากไป ท่านมู่ก็ยิ้มบาง ๆ แล้วรีบแจ้งเรื่องนี้ให้เจ้าสำนักทราบ
เจ้าสำนักค่อนข้างประหลาดใจ "มิน่าเล่า จีฝูเหยาและเย่เฉินถึงได้เข้าข้างลู่เสวียนนัก ที่แท้ก็ซื้อใจคนเป็นด้วย! ค่าผลงานกว่าสองพันล้าน ใช้สุรุ่ยสุร่ายนัก!"
ท่านมู่กล่าว "ข่าวร้ายก็คือ ค่าผลงานที่ปราชญ์เขียวครามทิ้งไว้ใกล้จะถูกลู่เสวียนใช้หมดแล้ว"
เจ้าสำนัก "......"
วันต่อมา
เย่เฉินตื่นแต่เช้า ง่วนอยู่ในกระต๊อบ เตรียมอาหารไว้ให้ลู่เสวียน
จากนั้นก็ไปที่ถ้ำสวรรค์ของลู่เสวียน เพื่อกล่าวลา
"ศิษย์พี่ ข้าไปแล้ว อาหารอยู่ในกระต๊อบ ถึงเวลาศิษย์พี่อุ่นเองก็ได้"
ลู่เสวียนตอบกลับมาอย่างงัวเงีย "อ้อ... อืม... ใช่... อืม..."
เย่เฉินลูบจมูก ยิ้ม ศิษย์พี่กำลังฝันดีอะไรอยู่อีก
แล้วเขาก็เหยียบฟ้าลอยขึ้น เท้าปรากฏรุ้งเทพสายหนึ่ง มุ่งสู่วิหารใหญ่ต้าเต้า
ลานหน้ามหาวิหารใหญ่ต้าเต้า มีคนยืนอยู่มากมายแล้ว
เจ้าสำนักจากยอดเขาต่างๆ ต่างพาศิษย์สายตรงชั้นยอดของยอดเขาวิญญาณตนมา
หลิ่วเซวียนสวมกระโปรงยาว แผ่วร่างสมบูรณ์แบบ เปล่งแสงเรืองรองบางเบา ยิ่งขับเน้นให้มีเสน่ห์เย้ายวน หลิ่วเซวียนมองเย่เฉิน แย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้ม "ศิษย์น้องเย่เฉิน มาหรือ"
ทุกคนมองเย่เฉิน
เจ้าสำนักยอดเขาพิรุณพร่างพรายเม้มปากยิ้ม "เย่เฉิน ศิษย์พี่ของเจ้าล่ะ"
เย่เฉินกวาดตามอง ก็พบว่าฟางหยาน ลั่วหลิงคง หลิ่วเซวียน ล้วนมีอาจารย์มาส่ง
เขาฝืนยิ้ม "ศิษย์พี่ของข้าติดธุระ"
เมื่อได้ฟัง เหล่าเจ้าสำนักก็อดหัวเราะมิได้
ติดธุระ!
ลู่เสวียนจะมีธุระอะไร?
ก็แค่ยุ่งเรื่องกินกับนอน
เจ้าสำนักยอดเขาหลอมกายาถามอย่างขบขัน "เย่เฉิน เจ้าว่ามาตามตรง เจ้าอยู่กับลู่เสวียนที่ยอดเขาเขียวครามมาสามเดือน ลู่เสวียนยุ่งอะไรอยู่ทุกวัน"
เย่เฉินจมสู่ห้วงครุ่นคิด ชั่วครู่ไม่รู้จะตอบเช่นไร
จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ ว่าศิษย์พี่ที่ยอดเขาเขียวคราม แทบไม่ทำอะไรสักอย่างทุกวัน
ไม่บำเพ็ญ
ชีวิตประจำวันของศิษย์พี่ คือ กิน นอน วาดรูป ท่องกวี อ่านหนังสือนิทาน...