ร้ายกาจ! ร้ายกาจ! ร้ายกาจ!
ชัยภูมิขุนเขาและสายน้ำเบื้องหน้านี้เผยภาพลักษณ์แห่งความร้ายกาจ
สีหน้าของเหล่าราชองครักษ์มังกรพลันเคร่งขรึมขึ้นทันที
จีฝูเหยาเอ่ยอย่างเชื่องช้า "ดูท่าแล้ว การต่อสู้กับหอเซียนจุ่ยคงหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว"
ฟ้าลิขิตไว้โดยปริยาย!
เหล่าราชองครักษ์มังกรแห่งราชวงศ์มากมายหาได้รู้สึกหวาดหวั่นไม่ กลับมีจิตสู้รบเปี่ยมล้น
ก็เพราะมีประมุขยอดเขาลู่อยู่ด้วย แล้วในถิ่นร้างทิศใต้จะมีใครต้านทานได้?
พวกเขาอยากจะดูนักว่าเว่ยเหยียนมันเล่นตลกร้ายอะไรอยู่?
แผนการทั้งปวงไร้ความหมายสิ้น เมื่อเผชิญหน้ากับพลังอันเบ็ดเสร็จ!
ชิงเยียนครุ่นคิดแล้วกล่าว "ฝ่าบาทจักรพรรดินี ในเมื่อเว่ยเหยียนผู้นี้หมายจะซุ่มโจมตีเรา เราก็ซ้อนกลมันเสีย!"
หวังหมานหัวเราะเย็น ควงขวานโลหิต "ขวานโลหิตของข้ารอคอยจนร้อนรนแล้ว!"
จีฝูเหยาพยักหน้าเล็กน้อย กล่าว "จงระมัดระวังไว้ด้วย"
เหล่าราชองครักษ์มังกรกล่าว "รับบัญชา!"
ในเวลานี้
แผ่นหยกสื่อสารในอกของหวังหมานเริ่มสั่นสะเทือนไม่หยุด
กระแสจิตของเขาฉายเข้าไป
เสียงของเว่ยเหยียนดังออกมา "ฝ่าบาทจักรพรรดินี หากพระองค์เสด็จถึงเมืองหลิวเฉิงแล้ว ข้าน้อยให้ผู้ดูแลหอเซียนจุ่ยของข้าคอยอยู่ที่ลับแล้ว บัดนี้หอเทียนหลัวผงาดขึ้น ราชวงศ์ฝูเหยาของเราตกต่ำลง ไม่เหมาะจะเปิดเผยโฉงดัง ข้าน้อยจึงสั่งผู้ดูแลไว้ลับๆ ให้ไปรับเสด็จพระองค์"
ชิงเยียนสอบถามรหัสลับในการพบปะ
ครู่ต่อมา
จีฝูเหยาและเหล่าราชองครักษ์มังกรแห่งราชวงศ์แบ่งออกเป็นหลายกลุ่มมุ่งสู่เมืองหลิวเฉิง
เป็นจริงดั่งว่า ณ ปากทางเข้าเมืองหลิวเฉิง มีผู้ดูแลชุดคลุมเทาผู้หนึ่งรออยู่นานแล้ว เขานำคณะของจีฝูเหยาเข้าสู่ตัวเมืองหลิวเฉิง
วันนี้ในเมืองหลิวเฉิง คลื่นมหาชนหลั่งไหล มีผู้บำเพ็ญเข้าออกไม่ขาดสาย
เสียงผู้คนอื้ออึงเซ็งแซ่!
เมื่อย่างเข้าสู่เมืองหลิวเฉิง หวังหมาน ชิงเยียน และคนอื่นๆ กวาดตามองไปรอบด้าน หัวใจเริ่มเตือนภัย
ภายในเมืองหลิวเฉิง ตึกรามเรียงราย ร้านโอสถ โรงหล่อศาสตรา แผงสมุนไพรวิญญาณมีอยู่มาก ดูคึกคักยิ่ง เปล่งรัศมีเรืองรองระลอกๆ แผ่กลิ่นอายความรุ่งเรือง บนถนนยังมีผู้บำเพ็ญจำนวนมากตั้งแผงลอย ขายแผ่นหยกวิชา ตำรา สมุนไพรวิญญาณ และอื่นๆ