“ตู้ม!”
ฉินเซียวทิ้งตัวลงทับร่างของหนานกงไป๋เสวี่ยอย่างแรง
ยอดเขาสั่นสะเทือน ทิวทัศน์งดงามเย้ายวน
หนานกงไป๋เสวี่ยพลิ้วร่างพลางเอ่ยเสียงเบา “ฉินเซียว ข้าอยาก...”
ฉินเซียวกลืนน้ำลาย อดกลั้นไว้ “ยังไม่ได้หรอกตอนนี้”
เขาฝึกเคล็ดวิชาลับสูงสุดของตระกูลฉิน อายุยังไม่ถึงสิบแปดปีต้องรักษาพรหมจรรย์
แม้ไม่อาจร่วมสังวาสกับสตรีได้ แต่ก็สามารถทำอย่างอื่นได้
คิดได้ดังนั้น
ฉินเซียวกระชากชุดยาวเรียบหรูของหนานกงไป๋เสวี่ยอย่างรุนแรง
หนานกงไป๋เสวี่ยแสร้งขัดขืน ปกปิดทิวทัศน์งดงามของตน
ฉินเซียวหยอกล้ออย่างไม่ยั้งมือ หนานกงไป๋เสวี่ยปฏิเสธแต่กลับต้อนรับ ในลำคอเปล่งเสียงครางออกมา
“อืม...”
“อ้า...”
ฝีปากของหนานกงไป๋เสวี่ยดุจบุปผา
สิบกว่าลมหายใจต่อมา ฉินเซียวก็นอนราบบนเตียง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
เฝ้ารอมาสามเดือน
กลับเป็นเพียงความสำราญแค่สิบกว่าลมหายใจ
อย่างไรก็ตาม ฉินเซียวคิดในใจ
นี่เขาถือว่าทนนานมากแล้วมิใช่หรือ?
เขาคิดว่าผู้อื่นคงทนได้ไม่นานขนาดนี้
ครู่ต่อมา ฉินเซียวดึงหนานกงไป๋เสวี่ยเข้ามาแนบอ้อมอก “คราวนี้ไปสำนักต้าเต้า ต้องทำตัวให้ดี ตอนนี้เจ้าเป็นคนตระกูลฉินของข้า คนในอิทธิพลใหญ่หลายแห่งจับตาดูข้า แล้วก็จับตาดูเจ้าด้วย หากเจ้าได้แสดงฝีมือเจิดจรัส ตระกูลฉินก็จะได้หน้า”
หนานกงไป๋เสวี่ยกล่าว “ข้าจะพยายาม! แล้วเจ้าล่ะ สามเดือนนี้ ได้ผลแค่ไหน?”
ฉินเซียวกล่าว “อีกไม่นาน ข้าจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตจอมราชาคารวะ!”
หนานกงไป๋เสวี่ยตกใจ “ขอบเขตจอมราชาคารวะ!”
ฉินเซียวพยักหน้า แววตาเย่อหยิ่ง “ข้ามองผู้เข้าชิงเทพโอรสคนอื่นๆ ในสำนักไท่ซ่างเสวียนจงแล้ว ก็เท่านั้นแหละ!”
หนานกงไป๋เสวี่ยแนบอกกับฉินเซียว “ฉินเซียว เจ้านี่เก่งที่สุดเลย”
ฉินเซียวถอนหายใจ “น่าเสียดายที่เย่เฉินไอ้ขยะนั่นปรุงโอสถไม่เป็น! ไม่อย่างนั้น คราวนี้เจ้าคงได้เหยียบมันให้จมดินไปเลย!”
หนานกงไป๋เสวี่ยทำหน้าขยะแขยง “ฉินเซียว เวลาเราสองคนอยู่ด้วยกัน เจ้าอย่าเอ่ยถึงไอ้ขยะนั่นอีกเลย! ข้าได้ยินชื่อมันแล้วรู้สึกคลื่นไส้ สำรอกออกมาเชียว!”