เย่าเหยียนตะลึงงัน!
สิ่งที่ลู่เสวียนกล่าว เกรงว่าจะเกินขอบเขตที่ปรมาจารย์โอสถขั้นฟ้าคนหนึ่งจะควบคุมได้!
ในใจของเย่าเหยียนปั่นป่วนดั่งคลื่นทะเลสะท้านฟ้า!
เขาไม่เคยคิดจะหลอมโอสถเช่นนี้มาก่อน!
ข้างกาย เย่เฉินยิ่งอ้าปากค้าง
คำพูดของลู่เสวียนนี้ ระดับแนวความคิดเหนือล้ำกว่าความทรงจำของปรมาจารย์โอสถห้าดาวไม่รู้เท่าใด!
ขอบเขตมันสูงส่งเกินไป
ครู่ใหญ่ผ่านไป เย่าเหยียนและเย่เฉินจึงได้สติจากความตะลึง มองลู่เสวียนประหนึ่งเทพสวรรค์
เย่าเหยียนมองลู่เสวียน แววตาฉายความยำเกรงเพิ่มขึ้นอีกหลายชั้น เสียงสั่นเทา “ประมุขยอดเขาลู่ ผู้ทรงอำนาจสูงสุดเช่นท่านเท่านั้น ถึงจะมีวิสัยทัศน์และมุมมองเช่นนี้”
“ข้าแม้เป็นกึ่งจักรพรรดิ แต่สายตาคับแคบ ดังกบในกะลา! วันนี้ได้ฟังคำประมุขยอดเขาลู่ จึงรู้ว่าตนบนเส้นทางโอสถเป็นเพียงเด็กฝึกงาน หรือกล่าวอีกนัย ขั้นฟ้าปรมาจารย์โอสถเพียงแค่ก้าวเข้าสู่ธรณีประตูแห่งการหลอมโอสถเท่านั้น”
ลู่เสวียนชะงักไปเล็กน้อย
ไม่ถึงกับต้องตกใจขนาดนี้กระมัง?
คำพูดนี้ไม่ใช่คำของเขา มาจากเจี่ยอวี้
เขาเพียงอ้างถึง
แค่นี้ก็ทำเอาเย่าเหยียนปรมาจารย์โอสถขั้นฟ้าถูกหลอกแล้ว?
คิดพลาง ลู่เสวียนยกยิ้มน้อย ๆ กล่าวต่อ “ข้าจึงพูดเสมอว่าเปิดโลกทัศน์ สูงสุดของการหลอมโอสถ ใช้ดวงดาวเป็นเตาหลอม ใช้มหาวิถีเป็นสมุนไพรวิญญาณ ใช้สายธารกาลเวลาเป็นเพลิงวิญญาณ หลอมหลอมสรรพฟ้า”
เย่าเหยียนตกตะลึงอีกครั้ง
ใช้ดวงดาวเป็นเตาหลอม!
ใช้มหาวิถีเป็นสมุนไพรวิญญาณ!
ใช้สายธารกาลเวลาเป็นเพลิงวิญญาณ!
หลอมหลอมสรรพฟ้า!
นี่…นี่มันน่าขนลุกเกินไป!
พวกเขาเป็นเพียงปรมาจารย์โอสถ แต่สิ่งที่ลู่เสวียนกล่าวตอนนี้ เกินเลยขอบเขตของการหลอมโอสถโดยทั่วไป
แต่โดยแก่นแท้ก็คือการหลอมโอสถ!
เย่เฉินเบิกตากว้าง มองลู่เสวียนด้วยความเคารพสูงสุด
หัวใจเขาสั่นระรัว!
สมกับเป็นอาจารย์!
สมกับเป็นบุรุษผู้ยืนอยู่จุดสูงสุดแห่งการฝึกฝนในถิ่นร้างทิศใต้!
วาจาโอหังเช่นนี้ จอมจักรพรรดิทั่วไปล้วนไม่มีวิสัยทัศน์และแนวคิดเช่นนี้!
ชั่วขณะ สถานะลู่เสวียนในใจเย่เฉินพุ่งทะยานออกนอกฟ้าเก้าชั้นฟ้า
อาจารย์ช่างเป็นดั่งเทพยดา!