"ติ๊ง! ศิษย์เอกจีฝูเหยาของโฮสต์เกิดความเข้าใจในพลังอัคคีวิญญาณ! เริ่มถ่ายทอด!"
ลู่เสวียนรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวในใจ เขาค่อย ๆ แบฝ่ามือขวา
เขาเข้าสู่วิถีอัคคีวิญญาณ บรรลุขั้นสมบูรณ์ในพริบตา!
เปลวไฟวิญญาณอ่อนโยนผุดขึ้นกลางฝ่ามืออย่างช้า ๆ
เปลวไฟนี้ดูนุ่มนวล แต่ภายในร้อนแรงยิ่งนัก!
นี่คือขั้นสมบูรณ์
อานุภาพอัคคีวิญญาณถูกเก็บซ่อน ปล่อยและหดตามใจ แรงร้อนแรงผสานกลับสู่ "ธรรมชาติ"
ลู่เสวียนเก็บอัคคีวิญญาณ ปรับเปลี่ยนท่านอนแล้วอ่านหนังสือต่อ
ต้องยอมรับว่าพรสวรรค์ของจีฝูเหยานั้นสูงส่งเกินไป!
เขาคาดหวังยิ่งนัก ระหว่างที่จีฝูเหยาฝึกฝนในเขตลี้ลับหุบเหวเพลิง ระดับพลังและความเข้าใจในอัคคีวิญญาณของนางจะเพิ่มพูนถึงขั้นใด?
อีกด้านหนึ่ง
ภายในเขตลี้ลับหุบเหวเพลิง การชำระหลอมแห่งอัคคีวิญญาณของจีฝูเหยาสิ้นสุดลง นางได้รับผลเก็บเกี่ยวมหาศาล
นางเดินลึกเข้าไปในชั้นแรกต่อไป!
เมื่อลึกขึ้น สัตว์เพลิงที่ก่อตัวจากหุบอัคคีก็มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ละตัวมีใบหน้าดุร้าย เปลวไฟร้อนแรงลุกท่วมตัว ประหนึ่งภูเขาลูกย่อมเคลื่อนเข้ามา
สัตว์เพลิงแต่ละตัวมีพลังเทียบเท่าผู้ฝึกตนระดับขอบเขตจอมราชัน!
สัตว์เพลิงเหล่านี้รุดหน้าประหนึ่งฝูงหมาป่าวิ่งพล่านเข้าโจมตีจีฝูเหยา
จีฝูเหยายื่นมือหยกเรียวงาม พลังอัคคีวิญญาณพวยพุ่ง จากนั้นก็ตบเพียงครั้งเดียว
"ตูม!"
สัตว์เพลิงกลุ่มใหญ่กลายเป็นเถ้าธุลีทันที
เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่าศิษย์ทั้งหลายตื่นตะลึง
เป็นไปได้อย่างไร ถึงง่ายดายเพียงนั้น?
ยามพวกเขาอยู่ระดับขอบเขตจอมราชันในปีนั้น กว่าจะสังหารสัตว์เพลิงได้แต่ละตัว ต้องใช้แรงเก้าช้างโคถึก!
บัดนี้ นางประหนึ่งเป็นจ้าวแห่งภพเพลิง ริมฝีปากอ่อนเยาว์เผยอเบา ๆ "ดับ!"
ราวกับคำพูดมีผลตามติด
ทุกแห่งที่จีฝูเหยาก้าวถึง สัตว์เพลิงนับไม่ถ้วนพังทลายกลายเป็นอัคคีวิญญาณจางหายกลางอากาศ
ดุจใบไม้ร่วงหล่นเมื่อลมสารทพัดผ่าน ต่อหน้าจีฝูเหยา สัตว์เพลิงเหล่านี้ไม่มีแม้กำลังจะต่อสู้!
วันต่อมา
ในเขตลี้ลับหุบเหวเพลิง เสียงแก่ชราดังขึ้น
"จีฝูเหยาสังหารสัตว์เพลิงเกิน 12,345 ตัวในวันเดียว สร้างสถิติใหม่! ประทานการชำระหลอมแห่งอัคคีวิญญาณ!"
ตูม!