ดวงตางามของจีฝูเหยาเปล่งประกายศักดิ์สิทธิ์
มหาวิถียิ่งใหญ่กลับสู่ความเรียบง่าย มหาวิถีมีรากฐานเดียวกัน การทำอาหารก็เป็นการบำเพ็ญเช่นกัน!
เพราะตลอดช่วงเวลานี้ นางได้รับรู้ถึงแรงบันดาลใจมากมายเกี่ยวกับอัคคีวิญญาณในกระท่อมมุงจาก
มือเรียวงามของจีฝูเหยาสั่นสะท้านเบา ๆ นางรู้สึกว่าแผ่นหยกนี้ช่างประเมินค่าไม่ได้ ชวนเคล็ดลับล้ำลึกแห่งมรรคาอยู่ภายใน!
นางอดทอดถอนใจไม่ได้ อาจารย์ช่างอุตสาห์ปั้นแต่งเพื่อศิษย์จริง ๆ
เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้
จีฝูเหยาจึงเอ่ยอย่างจริงจังว่า "อาจารย์ วิธีการในแผ่นหยกนี้ ข้าจะใช้ใจรับรู้ให้หมดสิ้น"
พูดพลางนางเริ่มเตรียมวัตถุดิบแล้ว
ลู่เสวียนยิ้มบาง ก่อนจะเอนกายลงนอนนอกกระท่อมตามเดิม
เขาพอใจในศิษย์จีฝูเหยานัก
เพิ่งคารวะอาจารย์ได้ไม่กี่วัน ระดับขั้นของจีฝูเหยาก็เข้าสู่ขั้นสูงสุดของขอบเขตจอมราชันแล้ว!
ส่วนลู่เสวียนนั้นก้าวเข้าสู่ขอบเขตจอมปราชญ์ระดับกลางโดยตรง!
มิเพียงเท่านั้น!
ความเชี่ยวชาญอัคคีวิญญาณของจีฝูเหยาก็พัฒนาไม่น้อย ทั้งความเข้าใจในคัมภีร์เผาฟ้า และยังมี 'วิถี' กับ 'แนวโน้ม' แห่งวิถีอัคคีวิญญาณอีกเล็กน้อย…
กล่าวโดยรวม จีฝูเหยาเก็บเกี่ยวได้มากมาย!
แต่ของลู่เสวียนยิ่งมากกว่า!
ภายในกระท่อม
การทำอาหารครานี้ จีฝูเหยาทำอย่างจริงจัง ตั้งใจยิ่ง
ทำอย่างช้า ๆ
ลู่เสวียนแปลกใจเล็กน้อย ครั้งนี้เหตุใดจึงช้านัก
เขาลุกขึ้นมองไปในกระท่อม ก็เห็นบนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยอาหารหลายจาน
ลู่เสวียนไม่เข้าใจ "มื้อเดียวกินไม่หมดหรอก"
จีฝูเหยาหัวเราะ "อาจารย์ ข้าจะไปวิหารลับหุบอัคคีเพื่อรวบรวมระดับขั้นให้มั่นคง คงต้องจากไปสักช่วงหนึ่ง ข้าทำอาหารไว้ให้ล่วงหน้า"
ลู่เสวียนนิ่งงันไปทันที
บนโต๊ะในกระท่อมมีอาหารหลากรส ทั้งผัดฉ่า ผัดเผ็ดแบบกงเป่า ผัดย้อนกลับ เปรี้ยวหวาน...
ทุกจานวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
จีฝูเหยาสะกดผนึกต้องห้ามลงบนอาหารเหล่านี้ ถึงเวลาก็แค่ใช้พลังอัคคีวิญญาณอุ่นก็พอ
ลู่เสวียนรู้สึกอบอุ่นในใจ ฝูเหยาช่างใส่ใจนัก
จีฝูเหยายิ้มหวาน "อาจารย์ รอสักครู่ เสร็จแน่"