“เจ้าจักร่ำรวยเกียรติยศตลอดชีพ มีสาวงามในวังหลังถึงสามพันนาง นับว่าได้เสวยสุขทางโลกอย่างครบครัน”
น้ำเสียงของเจ้าสำนักกังวานราวทิพย์จากสวรรค์
ลู่เสวียนอึ้งงัน
ให้ตายสิ?
อันที่จริงแบบนี้ก็ได้เหมือนกันนะ!
สาวงามในวังหลังสามพัน แค่คิดก็ดูจะหาง่ายดาย
เจ้าสำนักขมวดคิ้ว “เจ้ายิ้มอะไร?”
ลู่เสวียนว่า “สุขจนลืมบ้านเกิด”
เจ้าสำนักส่ายหน้าน้อยๆ ถอนใจเงียบๆ
สมกับเป็นท่อนไม้ผุที่แกะสลักมิได้!
ลู่เสวียนหมดทางเยียวยาแล้ว
เจ้าสำนักกล่าวต่อ “ช่างเถอะ เดือนนี้ให้เจ้าลองมั่วไปก่อน แล้วก็ให้ฝูเหยาเดินวกวนไปอีกเดือน ให้มันเข้าใจว่าปรมาจารย์ที่ดีสำคัญเพียงใด”
“อีกหนึ่งเดือน หากจีฝูเหยาไม่ได้อันดับหนึ่งในการประลองศิษย์สายใน ก็ให้มันออกจากยอดเขาเขียวครามไปเลย เจ้าว่าอย่างไร?”
ลู่เสวียนยิ้ม “ถ้าได้อันดับหนึ่งล่ะ?”
เจ้าสำนักส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้!”
ต่อให้ไม่พูดถึงศิษย์สายตรงระดับสุดยอดเหล่านั้น แค่ศิษย์สายในที่โดดเด่นที่สุด จีฝูเหยาก็คงมิใช่คู่ต่อสู้
พึงรู้ว่าการประลองศิษย์สายในครั้งนี้ ศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดก้าวสู่ขอบเขตจอมปราชญ์ขั้นสมบูรณ์แบบสูงสุดแล้ว!
จีฝูเหยาเป็นเพียงจอมราชันขั้นสูง แล้วจะเอาอะไรไปเทียบ?
ตรงกลางนี่มันต่างกันถึงสองขอบเขตใหญ่!
เจ้าสำนักตบบ่าลู่เสวียน ไม่กล่าวอะไรอีก เก็บตราหยกจากไปโดยตรง
ไม่นาน
เจ้าสำนักมาถึงวิหารใหญ่ต้าเต้า พบท่านมู่แล้วเล่าเรื่องจีฝูเหยาล้างจานชามเมื่อครู่ให้ฟัง
ท่านมู่อึ้งตาเบิกโพลง “มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?”
เจ้าสำนักส่ายหน้าซ้ำๆ “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจีฝูเหยาจึงเคารพนับถือลู่เสวียนถึงเพียงนี้?”
ท่านมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาขุ่นมัวมองไปทางยอดเขาเขียวคราม จู่ๆ ก็ถามว่า “เจ้าเห็นว่าลู่เสวียนปิดซ่อนเร้นตัวเองมาตลอดหรือไม่?”
เจ้าสำนักหลุดขำทั้งจนใจ “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
ท่านมู่นิ่งเงียบ
ก็จริงอย่างว่า
ลู่เสวียนมันรู้เรื่องสอนศิษย์ที่ไหนกัน!
เจ้าสำนักว่า “ก็ดี ข้าตรวจพบว่า ตอนนี้จีฝูเหยาอยู่ในขั้นจอมราชันขั้นสูงระยะปลายมหาปริบูรณ์แล้ว”