วิหารทองสัมฤทธิ์โบราณแปรเปลี่ยนเป็นทางช้างเผือกเจิดจรัส ไม่แยแสบรรดาบรรพชนราวกับไร้ตัวตน พุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างต่อเนื่อง
ผู้คนล้วนตกตะลึง
ช่างง่ายดายยิ่งนัก ประหนึ่งหยอกล้อกับบรรพชนระดับจักรพรรดิ์ทั้งหลาย!
ตูม!
วิหารทองสัมฤทธิ์โบราณดุจขุนเขาใหญ่โตมโหฬาร แผ่รัศมีเทพเจิดจ้า พุ่งขึ้นจากพื้นดินโดยตรง มุ่งหน้าสู่ฟากฟ้าอันไกลโพ้น
บรรพชนชางเสวียนมองไปยังฉินอู่หยาง หยวนชิงจื่อ และคนอื่น ๆ สายตาของผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิ์หลายคนสบตากันแวบหนึ่ง
พวกเขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว!
"ตาม!"
ชั่วพริบตา บรรพชนชางเสวียนและคนอื่น ๆ ฉีกฟากฟ้าโดยตรง มุ่งสู่ทิศทางที่วิหารทองสัมฤทธิ์โบราณหลบหนีไป ไล่ตามไปทันที
ผู้คนที่เหลือในที่นั้นล้วนตกใจ
ผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิ์มากมายถึงเพียงนี้ลงมือ แต่กลับปล่อยให้วิหารทองสัมฤทธิ์โบราณหนีไปได้?
เวลานี้ บรรพชนชางเสวียนเอ่ยขึ้นช้า ๆ "สำนักต้าเต้า กลับสำนักก่อนเถิด"
สิ้นเสียง!
ฉินอู่หยางบรรพชนแห่งตระกูลฉินยุคบรรพกาลก็ออกคำสั่ง "ตระกูลฉินยุคบรรพกาล กลับจวน!"
บรรดาบรรพชนของหลายอิทธิพลระดับผู้ทรงอำนาจต่างออกคำสั่ง ให้ทุกคนออกจากที่แห่งนี้
เจ้าสำนักมองดูเย่เฉิน แบมือขวาออก เรือวิญญาณเก่าแก่ยิ่งลำหนึ่งปรากฏต่อหน้าผู้คน
ลู่เสวียน เย่เฉิน และคนอื่น ๆ ต่างก้าวขึ้นเรือวิญญาณ
เย่เฉินมองไปทางลู่เสวียน เอ่ยอย่างเก้อเขินเล็กน้อย "ท่านอาจารย์ ต้องขออภัยที่ก่อเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ขึ้น"
ลู่เสวียนยิ้ม "นี่มันอะไรกัน? ก็แค่เรื่องขี้ประติ๋ว"
เย่เฉินนิ่งไปเล็กน้อย
สมกับเป็นท่านอาจารย์ ยังคงสนับสนุนให้เขาต่อสู้!
เย่เฉินเอ่ยด้วยสีหน้ามุ่งมั่น "ท่านอาจารย์ วันหน้าข้าศึกกับฉินเซียว ศิษย์จะไม่ทำให้ท่านต้องอับอาย"
ลู่เสวียนพยักหน้า กำชับว่า "ศึกกับฉินเซียว ไม่ต้องยั้งมือ ฆ่าเสียก็สิ้นเรื่อง ให้ตระกูลฉินเปลี่ยนตัวผู้สืบทอดใหม่ ให้สำนักไท่ซ่างเสวียนจงเปลี่ยนคนที่จะมาชิงเป็นเทพโอรสใหม่"
เย่เฉินแววตาเป็นประกาย ตื่นเต้นเล็กน้อย "ขอรับ"
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ฉินเซียวมองเย่เฉินจากระยะไกล ใบหน้าราวกับน้ำแข็งจับตัวแข็ง
ไม่คิดว่าการต่อสู้เป็นตายระหว่างพวกเขาจะถูกระงับไว้ชั่วคราว!