เหล่าผู้แข็งแกร่งมากมายล้วนเกิดความสะท้านใจ
ที่สำคัญกว่านั้น บนร่างของเย่เฉินได้ก่อเกิดเงาภาพของเตาหลอมยุทธ์!
เจตนารมณ์แห่งการต่อสู้ เจตจำนงแห่งวิถียุทธ์นั้น ทำให้พวกเขาเหล่าผู้แข็งแกร่งขั้นนักบุญและจักรพรรดิราชันรู้สึกหวาดหวั่นในใจอย่างลับ ๆ
แม้แต่ผู้อาวุโสหลายท่านของหอเทียนหลัวยังมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น "เย่เฉินเด็กคนนี้บนหนทางยุทธ์ ใครเป็นอาจารย์สอนกันแน่? กลับมีท่วงท่าให้ความรู้สึกว่าไม่อาจต่อกรได้!"
เย่าไป๋หลี่กำหมัดแน่น ตะโกนร้องในใจ "เฉินเอ๋อร์! จงแข็งแกร่งขึ้นอีก! แข็งแกร่งขึ้นอีก! เช่นนี้เจ้าก็จะช่วยแม่ของเจ้าได้แล้ว!"
หนานกงไป๋เสวี่ยยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ในใจหัวเราะเยาะไม่หยุด พึมพำเบา ๆ "เย่เฉิน ฆ่ามันสิ! ฆ่าต่อไป! เช่นนี้ตระกูลฉินยุคบรรพกาลและสำนักไท่ซ่างเสวียนจงจึงจะขึ้นชื่อเจ้าในรายชื่อที่ต้องสังหาร!"
และในตอนนี้
เย่เฉินมีสีหน้าอาฆาต อาภรณ์ขาวพลิ้วสะบัด เกล้าผมดำขลับปลิวไสว ร่างกายแผ่กระจายเจตนารมณ์การต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัว จ้องเขม็งไปยังเจ้าสำนักประตูมีดสวรรค์
เจ้าสำนักประตูมีดสวรรค์กัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำปริแตก เขาไม่คิดว่าเย่เฉินจะกล้าเมินเฉยต่อคำขู่ของตน
ตอนนี้เย่เฉินต่อหน้าอิทธิพลระดับผู้ทรงอำนาจมากมายแห่งถิ่นร้างทิศใต้ สังหารศิษย์ของประตูมีดสวรรค์ไปมากมาย นี่เป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของประตูมีดสวรรค์ลงบนพื้นแล้วขยี้ซ้ำ!
ถ้าเด็กหนุ่มเย่เฉินไม่ตาย เขาจะไปให้คำอธิบายแก่ตระกูลฉินยุคบรรพกาลได้อย่างไร?
เย่เฉินต้องตาย!
คิดได้ดังนี้
เจ้าสำนักประตูมีดสวรรค์มีใบหน้าดุร้าย อาฆาตทะลักฟ้า "เย่เฉิน จงตายให้ข้า!"
เย่เฉินก็เงยหน้าขึ้นทันใด ดวงตาสีเลือดจ้องมองเจ้าสำนักประตูมีดสวรรค์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงดุดันว่า "อ้อนวอน! ฆ่า!"
อ้อนวอนให้ฆ่า!
ผู้คนล้วนตะลึงงันไปแล้ว
นี่เย่เฉินฆ่าจนคลั่งไปแล้วหรือ?
เจ้าสำนักประตูมีดสวรรค์คือผู้แข็งแกร่งขั้นจักรพรรดิราชันนะ!
คนขั้นจอมปราชญ์คนเดียวกล้าท้าทายอำนาจของผู้แข็งแกร่งขั้นจักรพรรดิราชันหรือ?
หนานกงไป๋เสวี่ยพึมพำเบา ๆ "โง่! สวรรค์หากจะลงโทษเจ้า ย่อมให้เจ้าหลงระเริงก่อน! เย่เฉินคนโง่เอ๋ย มีทางไปสู่ความตายแล้ว!"
ชั่วพริบตาถัดมา