ราชวงศ์ฝูเหยา!
เมื่อได้ยินข่าวนี้ หัวหน้าตระกูลและท่านผู้อาวุโสใหญ่ต่างตกตะลึง
ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง
แต่ไม่คิดว่าเส้นสายของพวกเขาคือราชวงศ์ฝูเหยาที่ล่มสลายไปแล้ว?
"สามพันปีก่อน ตระกูลเย่ของข้าเป็นกองกำลังหนึ่งใต้บังคับบัญชาจักรพรรดินีฝูเหยา!"
"ศึกครั้งสุดท้าย ราชวงศ์ฝูเหยาถูกหอเทียนหลัวโจมตี ผนวกกับคนทรยศภายใน ศึกครั้งนั้นราชวงศ์ฝูเหยาเกือบย่อยยับ! แต่ฝ่าบาทจักรพรรดินีทรงใช้พระกำลังต้านทานจอมจักรพรรดิทั้งสามแห่งหอเทียนหลัวไว้เพียงลำพัง ทรงแบ่งยอดฝีมือใต้บังคับบัญชาออกเป็นสามสาย ให้หลบหนีออกไป"
"ตระกูลเย่ของข้าคือหนึ่งในนั้น! หลังจากนั้น จักรพรรดินีทรงใช้เคล็ดวิชาลับโบราณค้นหาเส้นทางรอด แล้วกลับมาจุติใหม่เพื่อบำเพ็ญอีกครั้ง!"
"สามพันปี ตระกูลเย่ของข้าสูญเสียกึ่งจักรพรรดิและครึ่งจักรพรรดิไปหลายท่าน รอคอยจนถึงวันที่ฝ่าบาทจักรพรรดินีกลับมา!"
"พวกเราสามคนได้ติดต่อกับฝ่าบาทจักรพรรดินีแล้ว พระนางจะเสด็จมายังตระกูลเย่ในวันชุมนุมตระกูลของเรา!"
สิ้นเสียง ดั่งอสนีบาตสะท้านไปทั่วผืนดินบรรพชน
ทุกคนล้วนตกตะลึง
แวบหนึ่งในใจของหัวหน้าตระกูล เขาน้อมกล่าวอย่างเคารพ "ท่านบรรพชน หากฝ่าบาทจักรพรรดินีเสด็จมา จะทรงโปรดให้ช่วยยับยั้งพลังประหลาดลึกลับในร่างของเฉินเอ๋อได้หรือไม่ขอรับ?"
ได้ยินเช่นนั้น
บรรพชนชุดเทาคนหนึ่งส่ายหน้าเรียบๆ "ไม่ได้"
หัวหน้าตระกูลงงันไปครู่หนึ่ง "เหตุใดเล่าขอรับ?"
ชายชราชุดเทาถอนใจเอ่ย "ไม่ใช่ข้าไม่เต็มใจร้องขอต่อฝ่าบาทจักรพรรดินี แต่บัดนี้พระนางทรงกลับมาจุติใหม่เพื่อบำเพ็ญ ระดับบำเพ็ญยังไม่ถึงขั้นนักบุญ!"
ไม่ใช่แม้แต่นักบุญ!
ความหวังในใจของหัวหน้าตระกูลพังทลายอีกครา!
ขณะนั้น ผู้อาวุโสผู้หนึ่งขมวดคิ้วถาม "ท่านบรรพชน จักรพรรดินีมิได้อยู่ในจุดสูงสุดเช่นอดีตแล้ว ยังมีคุณสมบัตินำพาตระกูลเย่ของเราหรือ?"