เมื่อเห็นดังนั้น ทุกคนต่างตกตะลึง
อะไรนะ?
จีฝูเหยาสะบัดฝ่ามือเดียวก็กระแทกฟางหยานปลิวไป?
ชั่วพริบตาถัดมา
ผู้คนยิ่งอึ้งจนค้างไปหมด
ร่างของจีฝูเหยาหมุนพลิ้ว ดั่งหงส์สะบัดปีก ทุกฝ่ามือที่ฟาดลง ฟางหยานล้วนต้องถอยร่นอย่างต่อเนื่อง
สิบจั้ง!
ยี่สิบจั้ง!
สามสิบจั้ง!
สีหน้าของฟางหยานเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขากลับต้านทานไม่ได้!
เมื่อคิดได้ดังนั้น
ฟางหยานตัดสินใจทันที กระตุ้นไม้ตายของตน
“แน่นปานศิลาผา!”
ตูม! บนเวทีประลองเกิดเงาภูเขาขนาดยักษ์ขึ้น ฟางหยานยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับภูผามหึมา ไม่อาจสั่นคลอน
ฟางหยานมีสีหน้าจริงจัง พร้อมเอ่ยปากอย่างมั่นใจยิ่ง
“ศิษย์น้อง ไม่คิดว่าพลังโจมตีของเจ้าจะทรงพลังเพียงนี้! ข้าจำต้องใช้ไม้ตาย!”
“ต่ำกว่าระดับจอมราชาคารวะไร้ผู้ใดทำลายได้! หากสามกระบวนท่าเจ้าไม่อาจทะลวงป้องกันข้าได้ เช่นนั้นเจ้าก็ยอมแพ้เสียเถิด…”
ยังไม่ทันสิ้นวาจา จีฝูเหยาก็ลงมือโดยตรง
“คัมภีร์เผาฟ้า!”
พลังวิญญาณอันไร้สิ้นสุดพลุ่งพล่านออกจากร่างจีฝูเหยา พลังอัคคีวิญญาณซัดสาดพลิ้วไหว แสงเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วทุกสารทิศ
พลังอัคคีวิญญาณระดับล่วงรู้แจ้ง ผนวกกับพลังโจมตีแห่งเคล็ดวิชาระดับชั้นจักรพรรดิ์!
เพียงชั่วลมหายใจ อัคคีวิญญาณท่วมฟ้าก็กลืนกินทั่วทั้งเวทีประลอง ท่วมนิมิตประหลาดที่ฟางหยานปล่อยออกไปจนมิด
“เปรี๊ยะ!”
“เปรี๊ยะ!”
เงาภูเขาของฟางหยานแตกสลายดับสูญไม่หยุด!
ร่างของเขาลอยละลิ่วดุจว่าวขาดสาย กระเด็นหลุดจากเวทีประลอง กระแทกพื้นอย่างแรง หมดสติทันที
บาดเจ็บสาหัส!
ฟางหยาน พ่าย!
เมื่อเห็นภาพนี้ สนามประลองเงียบกริบราวกับป่าช้า
ทุกคนมองจีฝูเหยาด้วยความตกตะลึง
เป็นไปได้อย่างไร?
เคล็ดวิชาหลอมร่างของฟางหยานทรงพลังยิ่งนัก ได้ชื่อว่าต่ำกว่าระดับจอมราชาคารวะไร้ผู้ทำลาย
วันนี้กลับพ่ายให้จีฝูเหยา!
แถมจีฝูเหยากับฟางหยานยังห่างกันถึงสองขอบเขตย่อย!
ผู้ต่ำกว่าล้มผู้สูงกว่า แบบราบคาบ!
ใจของผู้คนล้วนซัดสาดคลื่นยักษ์ถาโถม
พลังของจีฝูเหยานั้นเกินความคาดหมายของทุกคน
เจ้าสำนักมองฟางหยานที่ถูกไฟเผาเกรียมอยู่บนพื้น เอ่ยทันทีว่า “รีบพาฟางหยานกลับยอดเขาหลอมกายา บำบัดรักษา!”
เพียงครู่เดียว ศิษย์หลายคนก็หามเปลออกมา นำตัวฟางหยานออกไป