「ที่แท้เย่เฉินก็อยู่ที่นี่」
ลู่เสวียนมองลงไปเบื้องล่าง เห็นเย่เฉินกำลังต่อสู้กับทหารวิญญาณจำนวนมาก
เขารู้แผนการของจักรพรรดิอู่เหลียนแล้ว ทว่าตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องลงมือช่วยเย่เฉิน
เส้นทางของศิษย์ต้องให้เขาเดินด้วยตนเอง
ลู่เสวียนมาถึงยอดเขาแห่งหนึ่ง ก่อนสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ
ทันใดนั้น
「ตูม! ตูม! ตูม!」
เหนือห้วงสุญญตาไม่ไกล มีรุ้งเทพนับสิบสายพุ่งขึ้น ก่อนทะยานตรงไปยังบริเวณที่เย่เฉินอยู่
ผู้มาเยือนคือเหล่าศิษย์จากหอเทียนหลัว
เบื้องหลังพวกเขายังมีศิษย์จากสำนักดาบสวรรค์ติดตามมาอย่างกระชั้นชิด!
เสียงกร้าวดุดันดังก้องทั่วนภา ประหนึ่งอสนีบาต
「เย่เฉิน เจ้าสังหารศิษย์หอเทียนหลัวของข้า ในเขตลี้ลับนี้ ต่อให้ขึ้นฟ้าก็ไร้ทาง ลงดินก็ไร้ประตู! พวกเราจับกลิ่นอายของเจ้าได้ตั้งนานแล้ว คิดว่าหนีมาถึงที่นี่แล้วจะรอดพ้นหรือ?」
สิ้นเสียง!
เย่เฉินค่อย ๆ หันกลับมา มองไปยังห้วงสุญญตา
เขาแค่นหัวเราะ ไม่คิดเลยว่าสำนักดาบสวรรค์กับหอเทียนหลัวจะร่วมมือกัน
เขายังไม่ได้ไปหาสำนักดาบสวรรค์กับหอเทียนหลัว แต่คนพวกนี้กลับมาหาเขาถึงที่!
ก็ดี จะได้ไม่ต้องออกตามหา
「ตูม!」
เย่เฉินทะยานขึ้นสู่อากาศทันที กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านทั่วร่าง พลังของจอมยุทธ์ขั้นหนึ่งลึกล้ำดุจห้วงสมุทร เสื้อขาวพลิ้วสะบัด เจตจำนงยุทธ์สำแดงออกมา ประหนึ่งเทพราชันย์เสด็จลงสู่โลกหล้า แผ่พลานุภาพไร้ผู้ใดเทียบ
อีกด้านหนึ่ง ศิษย์จากหอเทียนหลัวและสำนักดาบสวรรค์ต่างทะยานเข้ามา ก่อนหยุดห่างจากเย่เฉินไปพันจั้ง
ศิษย์สำนักดาบสวรรค์ทุกคนชักดาบวิญญาณออกมา พวกเขากัดฟันแน่น ดวงตาแทบถลน กล่าวเสียงเหี้ยมเกรียมว่า 「เย่เฉิน เจ้าสังหารศิษย์สำนักดาบสวรรค์ของข้า วันนี้พวกเราจะปลิดชีพเจ้า เพื่อเซ่นวิญญาณสหายร่วมสำนักบนสรวงสวรรค์!」
ดาบวิญญาณสั่นสะเทือน ส่งเสียงกังวานเป็นระลอก
ดาบคือพลานุภาพ!
ศิษย์สำนักดาบสวรรค์เหล่านี้ยืนรวมกัน ยกดาบชี้ไปทางเย่เฉิน ประกายเย็นเยียบวูบไหว ปราณดาบรวมตัวกันจนคล้ายก่อเกิดเป็นแม่น้ำแห่งเจตจำนงดาบ พลานุภาพแผ่ทะยานสู่ฟ้า
เบื้องหน้าศิษย์สำนักดาบสวรรค์ มีศิษย์หอเทียนหลัวหลายคนยืนอย่างเกียจคร้าน