“ศิษย์พี่ศิษย์น้องหลบหลีกได้แท้ ๆ แต่พวกเขากลับยอมรับการโจมตีแทนข้า! ข้าจำได้เพียงว่า ก่อนตายพวกเขาบอกให้ข้าล้างแค้นให้…… ข้า ข้าต้องล้างแค้นให้พวกเขา!”
เสียงของหนานกงไป๋เสวี่ยขาดช่วง!
นางก็คล้ายบ้าคลั่ง เรือนผมสยาย พุ่งตัวออกไป จะไปสู้ตายกับเย่เฉิน!
เห็นภาพดังกล่าว
บรรดาศิษย์ของสำนักไท่ซ่างเสวียนจง ตระกูลฉินยุคบรรพกาล และประตูมีดสวรรค์ ยิ่งอาฆาตแค้นทวีคูณ!
พวกเขาจ้องมองเย่เฉิน แทบจะใช้แววตาฆ่าเย่เฉินให้ตาย!
ขณะนั้น หนานกงไป๋เสวี่ยดิ้นรน อยากพุ่งออกจากอ้อมอกฉินเซียว
แต่ฉินเซียวดึงนางไว้แน่น “เจ้ายังไม่หายดี ไปไม่ได้”
เหล่าศิษย์หนุ่มฝ่ายฉินเซียวต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ตาแดงก่ำ
ทันใดนั้นเอง
“ป้าบ ๆ ๆ!”
เสียงปรบมือดังมาจากฝั่งสำนักต้าเต้า
ทุกคนมองไปยังสำนักต้าเต้า
เห็นเพียงลู่เสวียนทำสีหน้าเย้ยหยัน มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย เอ่ยอย่างหยอกเย้า “หนานกงไป๋เสวี่ย ฝีมือการแสดงดีนัก! ดีนัก!”
ต้องรู้ว่า เมื่อวันนั้นที่สำนักต้าเต้า
ปรมาจารย์โอสถมากมายต่างจดจ่ออยู่กับวิธีหลอมโอสถของเย่เฉิน เข้าสู่ภวังค์แห่งการตระหนักรู้ มิได้เห็นสถานการณ์ภายในเขตแดนในตอนนั้น
แต่เขาเห็นเหตุการณ์นั้นด้วยตาตนเอง!
เดิมทีศิษย์สำนักไท่ซ่างเสวียนจงพวกนั้นไม่จำเป็นต้องตาย
แต่หนานกงไป๋เสวี่ยกลับใช้กำลังผนึกศิษย์เหล่านั้นไว้ในกระแสพลังวิญญาณ ผลักพวกเขาไปข้างหน้า รับการโจมตีของเย่เฉินแทนนาง!
และตอนนี้ก็ดี
หนานกงไป๋เสวี่ยยังเสแสร้งแต่งเรื่องขึ้นมาอีก
แต่วาจาของลู่เสวียนกลับยั่วยุโทสะบรรดาศิษย์ฝ่ายฉินเซียวโดยตรง
ศิษย์ประตูมีดสวรรค์หลายคนพุ่งออกมา ชี้หน้าลู่เสวียนด่าอย่างเกรี้ยวกราด “เหอะ ๆ ลู่เสวียน เจ้าไอ้ขยะยังคิดว่าตนเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งถิ่นร้างทิศใต้เสียจริง? เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตำหนิหนานกงไป๋เสวี่ย!”
“ยังเป็นถึงเจ้าหน้าที่ยอดเขาเขียวครามอีก น่าขายหน้าวงศ์มนุษย์ถิ่นร้างทิศใต้แท้! ข้า……ถุย! เฮอะ……แค่ก!”
ลู่เสวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งจากเบื้องหลังลู่เสวียนก็พุ่งออกไปทันที
คือเย่เฉิน!