"สหาย จะเข้ามาสนทนาสักหน่อยหรือไม่?"
ลู่เสวียนกล่าว "เข้ามาเถิด"
"เอี๊ยด!"
บรรพชนเทียนหยวน ท่านมู่ และเจ้าสำนักพากันเดินเข้ามา พวกเขาเห็นลู่เสวียนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ในห้องด้านนอก หลับตาพักผ่อนอยู่ ทั้งยังเห็นจีฝูเหยาและเย่เฉินนั่งขัดสมาธิฝึกฝนอยู่ไม่ไกลจากลู่เสวียน
"หา?"
ท่านมู่ถึงกับตะลึงงัน
เขาขยี้ตา พลางมองลู่เสวียนอีกหลายครั้ง
เดี๋ยวก่อน
เขาไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม?
ลู่เสวียนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!
เขาจำได้ว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ลู่เสวียนไม่เคยปรากฏตัวเลย!
ท่านมู่กระแอม "ลู่เสวียน เจ้ามาเมื่อใด?"
ลู่เสวียนค่อยๆ ลืมตา "ท่านมู่ ข้าก็อยู่กับพวกท่านมาตลอดมิใช่หรือ?"
ท่านมู่ขมวดคิ้ว พยายามรำลึกความหลัง "ข้าไยไม่รู้สึกเลย?"
จีฝูเหยาเม้มปากยิ้ม แล้วกล่าว "ท่านมู่ ท่านอาจารย์อยู่ด้วยตลอดเจ้าค่ะ"
ท่านมู่อ้าปากค้าง
สองวันมานี้ พวกเขาไม่รู้เลยจริงๆ ว่าลู่เสวียนอยู่ด้วย!
บรรพชนเทียนสิงแววตาล้ำลึก "ลู่เสวียน สหายท่านนั้นเล่า?"
ลู่เสวียนกล่าว "ก็อยู่ตรงหน้าพวกท่านนี่"
บรรพชนเทียนสิงและคนอื่นๆ ส่งกระแสจิตออกค้นหา อยู่พักใหญ่ก็ไม่พบสิ่งใด
ลู่เสวียนอดกระตุกมุมปากไม่ได้
บรรพชนเทียนสิงส่ายหน้า "สหายผู้นี้ลึกลับนัก คาดว่าหากครานั้นสหายลงมือสู้กับต้วนหุนเซิง เกรงว่าต้วนหุนเซิงคงมอดม้วยไปแล้ว!"
ลู่เสวียนกล่าว "ก็มิแน่"
หากให้เขาลงมือจริงๆ เขาคงได้แต่เร่งลายมรรคาค่ายกลระดับจักรพรรดิ์สูงสุดหนีเอาตัวรอดเท่านั้น!
ยังสู้ต้วนหุนเซิงไม่ได้ในตอนนี้!
บรรพชนทั้งหลายมองไปยังอากาศข้างกายลู่เสวียน กล่าวว่า "สหาย ครานี้เราไปกวาดล้างตระกูลฉินยุคบรรพกาล ท่านมีความเห็นเช่นไรบ้าง?"
ไร้ผู้ใดตอบ
เงียบงันไปชั่วขณะ
ลู่เสวียนกล่าว "เห็นด้วย"
ตระกูลฉินยุคบรรพกาลนี้ต้องถูกกวาดล้าง!
โดยเฉพาะฉินอู่หยาง ต้นเหตุของเรื่อง!
บรรพชนเทียนสิงลังเลเล็กน้อยแล้วถาม "สหาย ร่างกายของท่านมีปัญหาอันใดที่พูดลำบากหรือไม่?"