"อยู่ ข้าอยู่ที่นี่ตลอด!"
เสียงนี้พลันดังขึ้นข้างหูของทุกคนในเมืองหลิวเฉิง ชัดเจนอย่างยิ่ง
ไม่ใช่เพียงจีฝูเหยาเท่านั้น ทุกผู้คนต่างตกตะลึงมองไปยังฟากฟ้า
ในนัยน์ตาของจีฝูเหยาเปล่งประกายเทพประกาย ริมฝีปากอ่อนนุ่มแย้มออกเล็กน้อย ใจของนางปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์
นั่น…คืออาจารย์ของนางหรือ
ขุมกำลังแห่งราชวงศ์ฝูเหยาจำนวนมากคุกเข่าแข็งค้างอยู่กลางเวหา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
มีการตอบรับจริง ๆ ด้วย!
ผู้คนแห่งหอเทียนหลัวยืนตะลึงคาอยู่ที่เดิม
เดิมทีพวกเขาคิดว่าคนเหล่านี้คุกเข่าในฟากฟ้า ร้องเรียกขานนาม "ประมุขยอดเขาลู่" เป็นเรื่องน่าขันยิ่ง ทว่า ณ เวลานี้พวกเขากลับรู้สึกขนพองสยองเกล้า หนังศีรษะชาไปหมด
แม้แต่จอมจักรพรรดิสององค์แห่งหอเทียนหลัวก็ยังถูกสะกดไว้
พวกเขาแหงนหน้ามองฟากฟ้า เอ่ยอย่างช้า ๆ
"ท่านผู้ใดกัน เหตุใดจึงกล้าสอดมือยุ่งกิจของหอเทียนหลัว เจ้า…"
ยังกล่าวไม่ทันจบ
"เคร้ง!"
ฟากฟ้าปริแยก!
มิติบิดเบี้ยว!
ค่ายกลผนึกต้องห้ามแห่งฟากฟ้าที่จอมจักรพรรดิสององค์แห่งหอเทียนหลัวร่วมมือกันวางไว้แตกสลายโดยตรงแล้ว ลายค่ายกลอันเจิดจรัสไร้สิ้นสุดมลายหายไปดั่งละอองในควันไฟ
นั่นคือพลังแห่งมิติที่แข็งแกร่งถึงขีดสุด ซึ่งบดขยี้ลายค่ายกลระดับจักรพรรดิ์ให้กลายเป็นผุยผง!
ชั่วพริบตาถัดมา
ลู่เสวียนในอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ ปอยผมดำปลิวไสว อาภรณ์ขาวพองกระพือเล็กน้อย ดวงตาเปี่ยมด้วยเจตสังหารสะท้านฟ้า ร่างกายของเขาเอ่อล้นด้วยเทพประกายเจิดจ้า พลุ่งพล่านด้วยปราณอันน่าสะพรึงกลัวสุดพรรณนา
เมื่อมองดูจอมจักรพรรดิขั้นหนึ่งดาวทั้งสองกลางสนาม ลู่เสวียนก็บดขยี้บัตรสัมผัสจอมจักรพรรดิระดับหนึ่งดาวโดยตรง
ทันใดนั้นเอง
พลังอำนาจบนตัวลู่เสวียนก็เพิ่มพูนอย่างบ้าคลั่ง
ขอบเขตจอมปราชญ์หกดารา!
ขอบเขตจักรพรรดิราชัน!
ขอบเขตครึ่งจักรพรรดิ์!
…
จอมจักรพรรดิขั้นหนึ่งดาวระดับมหาปริบูรณ์!
ลู่เสวียนจิตสังหารเคลื่อนไหว ร่างพลันหายวับไปจากที่เดิม กว่าจะปรากฏตัวอีกครั้งก็มาอยู่ตรงหน้าจีฝูเหยาแล้ว เขาดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก
สัมผัสอ่อนนุ่มลึกล้ำยากพรรณนา
ริมฝีปากอ่อนนุ่มของจีฝูเหยาแย้มออกเล็กน้อย มองไปที่ลู่เสวียน "ท่านอาจารย์…"
ลู่เสวียนพยักหน้าให้นาง "ฝากข้าด้วย"