ภายใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น ภูเขาโลหะทับถมกันเป็นรูปทรงต่าง ๆ ชิ้นส่วนเครื่องจักรที่เลิกใช้แล้ว ท่อที่หัก พังผืดสนิม สายเคเบิลที่พันกันยุ่งเหยิง...มองไปไม่เห็นจุดสิ้นสุด ในระยะไกล เครื่องคัดแยกขนาดใหญ่หลายเครื่องกำลังทำงานส่งเสียงดังอื้ออึง
ในพื้นที่ว่างระหว่างภูเขาโลหะ กระท่อมเหล็กแผ่นเรียงรายกันอย่างแออัด มองจากระยะไกลราวกับดอกเห็ดที่งอกขึ้นมาจากพื้นดิน
พวกมันเบียดเสียดกันแน่น แต่ก็ไม่อาจปกปิดความเปราะบางและบางเบาได้ ราวกับลมแรงเพียงหนึ่งครั้งจะพัดมันให้ถอนรากถอนโคนไปทั้งกลุ่ม
หยิงฉือยกมือปิดนาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ที่หัวเตียง เสียงปลุกเดิมหยุดลง เงียบไปสามวินาทีแล้วจู่ ๆ ก็ส่งจังหวะที่สนุกสนานออกมา: ชงชาดี ๆ เขย่า ๆ เขย่า ๆ เขย่า ๆ โชคดีมาก ๆ เขย่า ๆ เขย่า ๆ เขย่า ๆ ...
หยิงฉือที่ตาหนักปรือลืมตาขึ้นมาทันที กระโดดลงจากเตียงเหล็ก คว้านาฬิกาปลุกแล้วจัดการมันทันที
นาฬิกาปลุกที่ค่อนข้างปัญญาอ่อนนี้เธอหามาจากกองขยะด้วยราคาศูนย์ เห็นว่าซ่อมแซมเล็กน้อยแล้วใช้งานได้ก็วางไว้ที่บ้าน แต่ปรากฏว่าทุกเช้าหลังจากเสียงปลุกปกติถูกปิด มันจะเล่นเพลงประหลาด ๆ ออกมาเป็นระยะ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนซ่อมทำชิ้นส่วนไหนเสียหาย หรือว่านี่คือคุณลักษณะเฉพาะของนาฬิกาปลุกเรือนนี้
ตั้งแต่ซ่อมนาฬิกาปลุกเรือนนี้เสร็จ หยิงฉือตื่นนอนทุกเช้าพร้อมกับการต่อสู้กับมัน
เตียงนี้ เอนไม่ได้จริง ๆ
หยิงฉือม้วนผ้าขี้ริ้วที่เหมือนกระดาษที่คลุมตัว—ผ้าห่มของเธอ—ม้วน ๆ แล้วก็ถือว่าตื่นแล้ว
มองไปรอบ ๆ กระท่อมขนาดประมาณสี่ตารางเมตรนี้ ตัวหลักสร้างจากแผ่นเหล็ก ขาตั้งเป็นท่อเหล็กที่ไม่รู้เก็บมาจากไหน รอยเชื่อมไม่ตรงประตูเป็นแผ่นโลหะ เชื่อมต่อกับกรอบประตูด้วยบานพับ ดูเหมือนจะหลุดออกมาได้ทุกเมื่อ
ฮาร์ดแวร์ดูเหมือนค่าป้องกันเป็นศูนย์ แต่บาดแผลทางใจมากกว่า 10,000,000+
เตียงเหล็กแผ่นหนึ่ง ปูด้วยกระดาษแข็งหลายชั้นแทนที่นอน ในกระท่อมทั้งหลังนอกจากนาฬิกาปลุกและผ้าห่มที่หยิงฉือเก็บมา ก็ไม่มีอย่างอื่นอีกแล้ว
อยากจะล้างหน้า ยังไม่มีน้ำ
ขนาดขโมยยังคิดจะทิ้งเงินให้สองสามบาทเลย
หยิงฉือเปิดประตูอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้บานประตูที่หลุดง่าย ๆ นี้เสียหาย ดาวเคราะห์ดวงนี้ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว พอเปิดประตู ลมหนาวที่พัดแรงพร้อมฝุ่นในอากาศก็เข้าปอด
เธอรั้งแขนเสื้อและขากางเกงที่กว้างเกินไปของชุด ใส่ถุงเก็บของแล้วเตรียมออกไปข้างนอก ชุดนี้แม้จะเต็มไปด้วยรอยปะ แต่ก็เป็นชุดที่ให้ความอบอุ่นที่สุดของเธอแล้ว
เธอต้องพยายามเก็บขยะให้มากที่สุด เพื่อสะสมเงินดาวให้พอซื้อของใช้หน้าหนาวก่อนฤดูหนาวจะมาถึง ไม่เช่นนั้นร่างกายอายุห้าขวบที่ขาดสารอาหารนี้คงผ่านฤดูหนาวนี้ไปไม่ได้แน่
ข่าวร้าย หยิงฉือข้ามมิติมาแล้ว ตอนนี้สถานการณ์คือ: เริ่มต้นด้วยถุงขาด ๆ อุปกรณ์ทุกอย่างต้องเก็บเอง
จากอัจฉริยะที่อายุสามสิบห้าปีประสบความสำเร็จในการก่อตัวเป็นแกนในโลกฝึกตน กลายเป็นเด็กกำพร้าอายุห้าขวบบนดาวขยะในยุคอวกาศ สมบัติล้ำค่าและหินวิญญาณชั้นยอดที่เธอเก็บสะสมมาครึ่งชีวิต ไม่ยอมใช้ กลับตกเป็นของศัตรู
ข่าวดี นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หยิงฉือข้ามมิติ หากการข้ามมิติต้องมีขั้นตอน เธอก็ผ่านมาสองครั้งแล้วชินแล้ว
หยิงฉือรุ่นแรกเป็นเด็กธรรมดาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เพราะไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงสีหน้า จึงเป็นเด็กที่ถูกอุปถัมภ์ยาก โชคดีที่เธอขยัน ภายใต้การสนับสนุนนโยบายการศึกษาภาคบังคับของประเทศ ผลการเรียนก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เรียนฟรีตลอดทาง + ทุนการศึกษา เลี้ยงตัวเองจนจบมหาวิทยาลัย
จบมาก็ได้ทุนระดับประเทศ เป็นบัณฑิตดีเด่นระดับจังหวัด ประวัติการศึกษาที่สดใสรอบด้านทำให้เธอได้งานที่มีเงินเดือนสูง แต่กลับถูกคนชนจักรยานที่ขี่ไปทำงานจนตกลงไปในโลกฝึกตน
หยิงฉือ: รถที่นายขับมีสองล้อมากกว่าฉัน เหยียบคันเร่งทีเดียวชนฉันเข้าสู่ยุคฝึกตน~
ตอนที่รู้ตัวว่าข้ามมิติ หยิงฉือตาดำไปหมด เพราะวันนั้นเป็นวันจ่ายเงินเดือนของบริษัท ทำงานให้เจ้านายฟรีทั้งเดือน น่าหงุดหงิดจริง ๆ
แต่ปัญหาไม่ใหญ่ โลกฝึกตนไม่ได้ปิดประตูต่อหยิงฉือ เธอตรวจพบว่ามีพลังธาตุดินและไม้สองสาย พรสวรรค์ที่ไม่ดีไม่แย่
แล้วเธอก็ใช้ความขยันและพยายาม ฉีกเส้นทางแห่งความสำเร็จให้ตัวเอง อัจฉริยะที่อายุสามสิบห้าปีก่อตัวเป็นแกนได้ เป็นสิ่งที่สามารถเขียนลงในบันทึกประวัติศาสตร์ของโลกฝึกตนได้
เล่าลือกันว่าวันที่หยิงฉือก่อตัวเป็นแกน เธอกลายเป็นอันดับหนึ่งบนตารางบันไดสวรรค์ กลายเป็นอัจฉริยะที่ได้รับการยอมรับจากสวรรค์ แล้วในการทดลองในมิติเล็ก ๆ ครั้งหนึ่ง เธอก็ถูกผลักลงไปในกับดักสังหารเงามืด ตายทั้งเป็น
ลืมตาขึ้นมาก็มาถึงโลกนี้แล้ว ลาล่า หยิงฉือรู้สึกว่าสภาพจิตใจของเธอพังทลายมากแล้ว
สองชาติที่พยายามอย่างหนัก ฮ่า ๆ ผลลัพธ์คือพยายามเท่าไหร่ก็เท่านั้น
ใครกันที่มุ่งเป้ามาที่ฉัน!
หยิงฉือ: คุณยายฟ้า ฉันเรียกเธอว่าคุณยาย เธอก็ทำกับฉันเหมือนหลานสาวแท้ ๆ จริง ๆ นะ
หน่วยงานที่เกี่ยวข้องช่วยตรวจสอบหน่อยได้ไหม เรื่องแบบนี้เกี่ยวกับการค้ามนุษย์หรือเปล่า ช่องทางร้องเรียนอยู่ที่ไหน ทักษะการข้ามมิติและระบบอยู่ที่ไหน?
เธอคำนวณแล้ว หยิงฉือรุ่นแรกบวกหยิงฉือรุ่นที่สอง เธออายุห้าสิบเจ็ดแล้ว ดังนั้นหยิงฉือจึงตัดสินใจเกษียณตัวเองในชาตินี้ ไม่ขยันอีกต่อไป ยายเฟยตรง ๆ เลย
แต่ชีวิตไม่ได้เปิดโอกาสให้หยิงฉือได้เกษียณ ยังคงตีเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในความทรงจำของเสี่ยวฮวา เจ้าของร่างเดิม ดาวเคราะห์ดวงนี้ชื่อดาวเซแทน 877 เพราะทรัพยากรหมดสิ้นอย่างสิ้นเชิงเมื่อห้าสิบปีก่อน อัตราการรอดชีวิตของพืชต่ำกว่า 7% จึงถูกจัดให้เป็นดาวขยะอย่างเป็นทางการ
สมาพันธ์ดาวทะยานเมฆได้รับสิทธิ์ทิ้งขยะบนดาวดวงนี้อย่างเป็นทางการผ่านการประมูล ตั้งแต่นั้นมา ทุกวันจะมีเรือขนขยะของสมาพันธ์ดาวทะยานเมฆบินมาที่เซแทน 877
บินวูบมา เทขยะลงอย่างรวดเร็ว แล้วก็บินวูบจากไป
ชาวเมืองที่สามารถออกไปได้ต่างเลือกย้ายไปดาวอื่น เซแทน 877 เหลือเพียงชาวเมืองที่ยังไม่ได้ออกไป ถูกปกครองรวมกัน แบ่งเป็นเมืองชั้นในและเมืองชั้นนอก
ชาวเมืองชั้นในยังคงมีสิทธิพลเมืองเต็มรูปแบบของสหพันธ์ สามารถเข้าเรียน ทำงาน ใช้ชีวิตปกติได้
ชาวเมืองชั้นนอกทำได้เพียงใช้ชีวิตอยู่กับขยะ หลบซ่อนตัวในกระท่อมเพื่อความอยู่รอด ทุกวันมีคนบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเพราะแย่งอาหารและทรัพยากร
เสี่ยวฮวา หรือเจ้าของร่างเดิม เป็นเด็กที่คุณยายฟัวเอ่อร์ตี้เก็บมาจากกองขยะเมื่อห้าปีก่อน
เสี่ยวฮวาเจ้าของร่างเดิมอ่านไม่ออก แต่หยิงฉืออ่านออก
หน่วยลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยของเมืองชั้นนอกเป็นเพียงเครื่องประดับ โครงการสร้างผลงานเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของผู้ว่าการเท่านั้น
รัฐบาลของเซแทน 877 ละทิ้งคนกลุ่มนี้ในเมืองชั้นนอกไปนานแล้ว เมืองชั้นนอกไม่มีช่องทางรับข้อมูล ไม่มีโอกาสทำงานอย่างเป็นทางการ คนที่นี่ส่วนใหญ่แม้แต่จะอิ่มท้องก็ยังยาก
อัตราการตายในเมืองชั้นนอกสูงมาก อัตราการเกิดต่ำมาก ถึงจะมีทารกแรกเกิดก็ยากที่จะเติบโตในสภาพแวดล้อมแบบนี้
ขอบคุณคุณยายฟัวเอ่อร์ตี้ที่เลี้ยงดูเสี่ยวฮวามาจนโต ไม่เช่นนั้นหยิงฉือคงไม่ใช่แค่เบื่อชีวิต แต่คงตายไปแล้ว
ในระบบสังคมที่ชนชั้นแข็งตัวและทรัพยากรในการอยู่รอดกระจุกตัวสูง ผู้ว่าการกำลังรอให้คนกลุ่มนี้ในเมืองชั้นนอกตายอย่างเป็นธรรมชาติหรือไม่เป็นธรรมชาติ
ประชากรห้าหมื่นกว่าคนในเมืองชั้นนอกจะเป็นหรือตาย ไม่ได้สร้างภาระทางการเงินให้รัฐบาลดาวเคราะห์ แต่จะส่งผลต่อความสวยงามของข้อมูลต่าง ๆ ในรายงานผลงานประจำปีของผู้ว่าการ
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับหยิงฉือวัยห้าขวบที่แค่อยากเกษียณ
ยายแก่เขย่าคนโครงสร้างไม่ได้ ช่วยโลกไม่ได้ ยายแก่ทำได้แค่น่ารัก ๆ ชูนิ้วกลางให้ฟ้า แล้วก็ก้มหน้าเก็บขยะต่อไป
ไม่ยอมรับ แต่ยอมแพ้
ในโลกที่ไม่มีพลังวิญญาณนี้ ยายแก่หยิงฉือแบกร่างที่อ่อนแอวัยห้าขวบและสถานะการเงินที่ใสสะอาด หยิงฉือยายแก่อ่อนแอจริง ๆ
อ่อนแอทั้งกายและใจ