หยิงฉือพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่”
ตอนนี้เป็นช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน เหลือเวลาเตรียมตัวสอบใบอนุญาตนักเภสัชที่จะจัดขึ้นกลางเดือนกุมภาพันธ์อีกแค่สองเดือนครึ่ง พูดให้เต็มที่ก็คือเหลือเวลาแค่สองเดือนครึ่งเท่านั้น
สองเดือนครึ่งเท่ากับเจ็ดสิบห้าวัน หยิงฉือคำนวณในใจเงียบ ๆ ตำราเรียนสิบสองเล่ม เฉลี่ยเล่มละหกร้อยหน้า หมายความว่าเธอต้องอ่านให้ได้เกือบร้อยหน้าต่อวันเป็นอย่างน้อย ยังไม่รวมแบบฝึกหัดกับภาคปฏิบัติ
ถ้าเอาหนังสือฟาดตัวเองแล้วความรู้จะอัดเข้าไปในสมองได้ ตอนนี้หยิงฉือคงกำลังประชันความหัวแข็งกับ “คู่มือพืชที่ใช้เป็นยาได้ทั่วไปในจักรวาล” ไปแล้ว
พอรู้ว่าหยิงฉือวางแผนจะเตรียมสอบใบอนุญาตนักเภสัชในปีหน้า โหยวเสียนก็สูดปากด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง “คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม”
หยิงฉือกอดตำราเรียนกองหนาหนักไว้ คางกดอยู่บนหนังสือเล่มบนสุดอย่างยากลำบาก เธอเบี่ยงตัวเปิดประตูห้องอย่างทุลักทุเล ก่อนจะส่งยิ้มให้โหยวเสียนแบบที่สื่อว่า “ทั้งหมดนี้ฉันหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น”
วันต่อ ๆ มา หยิงฉือนั่งอยู่ในห้องเรียนทุกวันพร้อมขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า คราวนี้เธอใกล้จะหลับจริง ๆ แล้ว
แม้ข้อสอบข้อเขียนจะมีเนื้อหามากมาย แถมยังยากทั้งการทำความเข้าใจและท่องจำให้ครบ แต่สิ่งที่หยิงฉือกังวลที่สุดกลับเป็นภาคปฏิบัติ
โรงเรียนประถมดาวมีห้องผลิตยาให้นักเรียนฝึกใช้ได้ฟรี แต่ตอนนี้เปิดให้นักเรียนชั้นปีที่ห้าและหกจองใช้เท่านั้น พอคิดถึงอุปกรณ์ผลิตยาราคา 117,500 เหรียญดาวที่นอนอยู่ในรถเข็นสินค้า หยิงฉือก็เริ่มปวดหัว
เธอเปิดเครื่องสมองแสง พิมพ์ข้อความหนึ่งข้อความแล้วส่งออกไป
「สวัสดีทุกคน เราคือจิ๋นซีฮ่องเต้ ที่จริงเราไม่ได้ตาย พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ประหลาดแห่งนี้ แค่ฟื้นคืนชีพทหารหุ่นดินเผาแสนแสนนายของเรา เราก็จะปกครองจักรวาลได้ ตอนนี้ขอแค่โอนเหรียญดาวให้เรา 117,500 เหรียญ พอเรารวมแผ่นดินเป็นหนึ่งได้ เราจะแต่งตั้งคุณเป็นแม่ทัพใหญ่!」