หยิงฉือก้มลงจัดเสื้อผ้า อาศัยจังหวะนี้ปรับสีหน้าให้เรียบร้อย ก่อนผลักประตูเข้าไป
กระดิ่งหน้าร้านกาแฟดังกรุ๊งกริ๊ง เธอเงยหน้าขึ้นตามจังหวะ กวาดตามองที่นั่งว่างภายในร้านอย่างไม่ใส่ใจนัก ท่าทางจริงจังราวกับกำลังพิจารณาทัศนียภาพกับแสงแดด หลังหยุดชะงักครู่หนึ่ง เธอก็เดินไปยังที่นั่งเฉียงข้างจ้าวปิ่ง ตรงนั้นมีแดดส่องถึงพอดี หลายก้าวที่เดินไปช่างเปิดเผยไร้พิรุธ ตอนเดินผ่านเธอไม่ได้เหลือบมองเขาแม้แต่น้อย
หยิงฉือนั่งลง เปิดเครื่องสมองแสงแล้วแตะโต๊ะ หน้าจอแสงก็แสดงเมนูขึ้นมาโดยอัตโนมัติ คล้ายฟังก์ชัน NFC ในชาติที่เธอทำงานเยี่ยงวัวควาย
ที่แท้ในยุคดวงดาวก็มีอเมริกาโน่เย็นด้วยแฮะ สั่งมาสักแก้วลองชิมดูดีกว่า มือยังขยับไม่หยุด แต่หูกลับแอบฟังความเคลื่อนไหวจากโต๊ะของจ้าวปิ่ง พวกเขากำลังคุยเรื่องสัพเพเหระ มีเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ
ช่วงบ่ายลูกค้าในร้านกาแฟไม่มากนัก เด็กคนหนึ่งแต่งตัวเรียบง่ายวิ่งเข้ามาสั่งกาแฟ แม้พฤติกรรมจะดูแปลกอยู่บ้าง จ้าวปิ่งก็เพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
อย่างไรเสีย ดูจากเสื้อผ้าที่เธอสวมก็คงเป็นพวกยากจนจากเมืองชั้นนอก ไม่แน่อาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากาแฟคืออะไร แค่อยากเข้ามาเปิดหูเปิดตาเท่านั้น
เด็กจากเมืองชั้นนอกคนหนึ่ง ไม่คุ้มให้เขาเสียสมาธิไปสนใจจริง ๆ
ทั้งสองคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเข้าสู่ประเด็นหลัก เริ่มพูดคุยถึงผลตอบแทนจากการให้เช่าที่ดินในเมืองชั้นนอก
นับตั้งแต่ดาวเซแทน 877ถูกจัดให้เป็นดาวขยะ รัฐบาลก็ต้องใช้แรงงานและทรัพยากรจำนวนมากเพื่อจัดการขยะในเมืองชั้นนอก อย่างไรเสีย หากไม่จัดการ พื้นที่ทั้งหมดของดาวเซแทน 877ก็ยังไม่พอให้สมาพันธ์ดาวทะยานเมฆทิ้งขยะเพียงปีเดียว
แต่ฐานะการเงินของรัฐบาลดาวเซแทน 877 ก็ไม่สู้ดีอยู่แล้ว ไม่มีแรงกำลังพอจะดูแลเมืองชั้นนอก จึงเสนอนโยบายซื้อขายที่ดินขึ้นมา
พื้นที่รกร้างในเมืองชั้นนอกที่มีขยะกองสุมอยู่ ชาวเมืองสามารถซื้อขายเพื่อให้ได้สิทธิครอบครองเป็นเวลาสามสิบปี ส่วนขยะบนที่ดินนั้นก็ถือเป็นผลผลิตประจำ ผู้ซื้อสามารถจัดการได้เอง