หยิงฉือเก็บแคปซูลโฮโลกราฟิกลงในตุ้มมิติ แล้วนำออกมาวางบนพื้นที่ว่างริมหน้าต่างในหอพัก เธอพยักหน้าด้วยความพอใจ ปีก่อนเธอใช้เงินเก็บที่สะสมมานานกว่าครึ่งปีแลกตุ้มมิติความจุสูงมาใบหนึ่ง เพราะตุ้มมิติขนาดหนึ่งลูกบาศก์เมตรใส่หม้อเผาได้แค่สี่ใบ ไม่เหมาะกับสถานะของเธอในตอนนี้แล้ว (คนเจ้าเล่ห์พอได้ก็โชว์.jpg)
รูปร่างของแคปซูลโฮโลกราฟิกคล้ายกับแคปซูลตรวจสุขภาพในห้องพยาบาลของโรงเรียน เป็นเปลือกทรงยาวเพรียวลู่ลม ด้านบนมีฝาโปร่งใสที่เปิดได้ การนอนลงไปให้ความรู้สึกปลอดภัยเหมือนนอนอยู่ในโลงศพ ซึ่งหยิงฉือชอบมาก
เธอถอดรองเท้า เอนตัวลงไปแล้วปิดฝา รู้สึกเหมือนจิตสำนึกถูกดึงออกไปอย่างแผ่วเบา เป็นความรู้สึกประหลาด ทั้งที่ร่างกายอยู่ในแคปซูลโฮโลกราฟิกอันคับแคบ แต่กลับขยับแขนขาได้ตามใจ อิสระ คล่องแคล่ว และไร้พันธนาการ
หน้าต่างระบบกางออกตรงหน้า ตรงกลางเป็นหน้าล็อกอินผู้ใช้ หยิงฉือยังคงใช้ชื่อออนไลน์ว่า “พระพุทธเจ้าขนมนึ่ง”
หลังล็อกอิน หน้าจอแสงก็เปลี่ยนไปยังเมนูหมวดหมู่ บนนั้นมีไอคอนเกมสารพัดเรียงแน่นขนัดเป็นแถว
สายตาของหยิงฉือกวาดผ่านคอลัมน์แรก: ศึกชิงจักรวาล, จอมพลแห่งสหพันธ์, วิถีดาวสุดขอบ, เกมต่อสู้เครื่องเกราะ, ทุ่งร้างดาว, ฟาร์มดาว, จำลองดาว, เผ่าหนอนแมลงรุกราน, ราตรีแห่งห้วงดาว, จับคู่ดาวทำลาย……
หลังชื่อเกมแต่ละเกมมีตัวเลขจำนวนผู้เล่นออนไลน์ต่อท้าย ตัวเลขบางจำนวนยังคงกระโดดขึ้นลงไม่หยุด
สายตาของหยิงฉือหยุดอยู่ที่แถวหนึ่ง—เกมต่อสู้เครื่องเกราะ
เธอจ้องตัวอักษรสี่ตัวนั้นอยู่สองวินาที ก่อนปลายนิ้วจะกดลงไปเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว หน้าจอเปลี่ยนไปเป็นแอนิเมชันแนะนำสั้น ๆ