หยิงฉือจัดโบว์ที่ไม่มีอยู่จริงบนอกให้เข้าที่ แล้วไพล่มือไว้ด้านหลัง พูดอย่างสบายอกสบายใจว่า “ตอนนี้สถานะของฉันไม่เหมือนเดิมแล้ว ถึงเวลาต้องไปเปิดหูเปิดตาที่เมืองชั้นใน พวกคุณไม่ต้องอิจฉาหรอกนะ ถ้าพยายามหน่อยก็ขึ้นมาอยู่ระดับเดียวกับฉันได้”
ยังไม่ทันที่หยิงฉือจะได้โพสท่าคนประสบความสำเร็จที่เตรียมไว้อย่างดี ก็ถูกเวยล่ากับเฟลที่หน้าดำคร่ำเครียดจับไว้ แล้วรุมตีคนละไม้คนละมือไปชุดหนึ่ง
เด็กคนนี้นี่จริง ๆ เลย ไม่ตีสักสามวันก็ขึ้นไปเปิดกระเบื้องหลังคาแล้ว
เฟลขี้เกียจจะสนใจเธอ “นี่เป็นครั้งแรกที่แกไปเมืองชั้นใน วันนี้เวยล่าจะไปเป็นเพื่อน ก่อนซื้อเครื่องสมองแสง แวะไปทำบัตรประชาชนสหพันธ์ก่อน”
เครื่องสมองแสงทุกเครื่องต้องเปิดใช้งานด้วยชื่อจริง หยิงฉือเป็นเด็กที่คุณยายฟัวเอ่อร์ตี้เก็บมาจากกองขยะ ไม่เคยเข้าเมืองชั้นใน และไม่เคยลงทะเบียนประชากรเลยสักครั้ง จึงเป็นคนไร้ทะเบียนมาตลอด
หยิงฉือผู้ไร้ทะเบียนช่วยชีวิตตัวเองออกมาจากมือทั้งสองคู่ได้ “เอ่อ พี่เวยล่าจะไปกับฉันเหรอ”
“อืม แกเพิ่งไปเมืองชั้นในครั้งแรก ฉันกลัวว่าแกจะหลงทาง” เวยล่ายกมือกดผมที่ชี้ฟูบนหัวหยิงฉือให้เรียบลง
ใคร ๆ ก็พูดว่าเมืองชั้นนอกอันตราย แต่ที่จริงกฎของเมืองชั้นนอกก็แค่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ขอเพียงมีความสามารถพอจะปกป้องตัวเองก็อยู่รอดได้ ทว่าเมืองชั้นในไม่เหมือนกัน อคติและการกีดกันที่เมืองชั้นในมีต่อเมืองชั้นนอกมีอยู่ทุกหนแห่ง ปกติหยิงฉือดูฉลาดเอาตัวรอดได้ดี แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเด็ก ถ้าโดนคนอื่นวางแผนเล่นงานขึ้นมาจะทำอย่างไร ทั้งสองคนจึงอดเป็นห่วงไม่ได้
พอปรึกษากันแล้วก็ตัดสินใจให้เวยล่าไปเมืองชั้นในกับหยิงฉือ เพื่อซื้อเครื่องสมองแสง
——
เมืองชั้นนอกกับเมืองชั้นในถูกแบ่งแยกด้วยประตูเมืองและกำแพงเมืองขนาดมหึมาที่สูงตระหง่าน หยิงฉือเงยหน้ามอง รู้สึกว่ามองอย่างไรก็ไม่เห็นปลายกำแพง
มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าอยู่ตรงประตูเมือง หากใครต้องการผ่านเข้าออก จะต้องจ่ายค่าเข้าเมืองและค่าออกเมืองครั้งละ 50 เหรียญดาว