บนรถแท็กซี่ เฉินเป่ยเสวียนเอนหลังพิงเบาะ มองทิวทัศน์ริมถนนที่เคลื่อนผ่านนอกหน้าต่าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
รองเท้าส้นสูงที่หักของโจวถิง กับข้อเท้าที่บวมเป่งราวกับหมั่นโถว ย่อมไม่ใช่อุบัติเหตุ
เขาอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนมาหลายหมื่นปี คนตัวเล็ก ๆ ที่ชอบดูถูกคนอื่นเช่นนี้ เขาคร้านจะพูดด้วยมาตั้งนานแล้ว แต่การสั่งสอนอีกฝ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ได้ลิ้มรสความเจ็บปวดบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
พลังวิญญาณสายหนึ่งละเอียดจนไม่มีใครสังเกตเห็น ทำให้เธอเหยียบพลาด ส้นรองเท้าหัก แล้วข้อเท้าพลิกต่อเนื่องกัน รอให้เธอปวดไปสักสิบวันครึ่งเดือนก็แล้วกัน
เขาละสายตา แล้วหันไปมองซุนโรวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
แท็กซี่จอดตรงปากซอยของชุมชนเก่าในเมือง คนขับบอกว่าข้างในแคบเกินไป เข้าไปไม่ได้ ทั้งสองจึงหิ้วข้าวของพะรุงพะรังลงจากรถ
เฉินเป่ยเสวียนหิ้วถุงของตัวเองสองสามใบด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาถือของซุนโรว เดินตามหลังเธอมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านซีชุน
ซุนโรวอยากรับของของตัวเองไปถือ แต่เฉินเป่ยเสวียนไม่ยอมให้ เธอจึงได้แต่กอดถุงใบเล็กไว้ แล้วเดินนำทางอยู่ข้างหน้า
เมื่อมาถึงใต้ตึกพักอาศัยเก่าหลังหนึ่งในหมู่บ้านซีชุน ซุนโรวก็หยิบกุญแจออกมาไขประตูเหล็ก เดินเข้าไปก่อน แล้วหันกลับมามองเฉินเป่ยเสวียนอย่างลังเล
เธอไม่เคยพาผู้ชายกลับบ้านมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้ผู้ชายเข้าห้องของตัวเอง
แต่เฉินเป่ยเสวียนหิ้วของตามหลังเธอขึ้นบันไดขั้นแรกไปแล้ว ไม่มีทีท่าว่าจะกลับเลยสักนิด
ริมฝีปากของซุนโรวขยับ เธออยากบอกว่าไม่อย่างนั้นก็รอฉันอยู่ข้างล่าง แต่พอคำพูดมาถึงปากกลับกลืนลงไปเสียก่อน
เธอไม่อยากห้ามเขา และก็ไม่อยากห้ามจริง ๆ
สุดท้ายเธอจึงเพียงก้มหน้าลง เดินขึ้นชั้นบนต่อ ฝีเท้าเบากว่าปกติเล็กน้อย