เมื่อกลับเข้าห้องนอน เฉินเป่ยเสวียนก็ปิดประตูตามหลัง ก่อนทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วควานหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอร้าวเป็นเส้นจากใต้หมอนออกมา
โทรศัพท์เครื่องนี้ซื้อมาเมื่อปีก่อน เป็นยี่ห้อโนเนม หน่วยความจำก็มีน้อยจนน่าสงสาร แค่เปิดแอปสักตัวก็ต้องรอจนเครื่องค้างอยู่พักใหญ่
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพอใช้ได้ รอยร้าวบนหน้าจอก็ไม่กระทบการสัมผัส เพียงแต่ดูโทรมไปหน่อย
เขาเปิดวีแชตแล้วหารูปโปรไฟล์ของซุนโรว
รูปนั้นถ่ายตอนเธอเรียนมัธยมต้น สวมเสื้อแขนสั้นสีขาว ยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถงพร้อมรอยยิ้มเขินอายเล็กน้อย
เธอใช้รูปนี้มาสามสี่ปีแล้ว ไม่เคยเปลี่ยนเลย
เฉินเป่ยเสวียนพิมพ์ส่งไปว่า “พรุ่งนี้เช้ารอฉันนะ ไปโรงเรียนด้วยกัน”
ส่งข้อความเสร็จก็วางโทรศัพท์ไว้บนท้อง ประสานมือหนุนท้ายทอย แล้วจ้องเพดานรอคำตอบ
อีกฟากหนึ่ง ในอาคารพักอาศัยเก่าแก่ของหมู่บ้านซีชุน ไฟชั้นสี่ยังสว่างอยู่
ซุนโรวนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ตรงหน้ามีกระดาษข้อสอบจำลองวิชาคณิตศาสตร์ที่ทำไปแล้วกว่าครึ่ง
แสงจากโคมไฟส่องลงบนกระดาษข้อสอบ สะท้อนสูตรและรูปทรงเรขาคณิตที่อัดแน่นอยู่บนนั้น
เวลาเธอทำข้อสอบ มักจะเหน็บผมไว้หลังหู เผยให้เห็นแก้มขาวสะอาดครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ปลายปากกาขยับคำนวณบนกระดาษทดอย่างรวดเร็ว
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
ซุนโรวเหลือบมอง หน้าจอเด้งข้อความวีแชตขึ้นมา ผู้ส่งคือเฉินเป่ยเสวียน
เธอวางปากกาแล้วเปิดอ่านข้อความ
“พรุ่งนี้เช้ารอฉันนะ ไปโรงเรียนด้วยกัน”
ซุนโรวจ้องประโยคนี้อยู่นาน มุมปากยกขึ้นนิดหนึ่ง
เธอเม้มริมฝีปากแล้วพิมพ์ตอบไปสองคำ
“ได้เลย”
ส่งเสร็จก็อ่านคำตอบของตัวเองซ้ำอีกครั้ง คิ้วขมวดเล็กน้อย รู้สึกว่าสองคำนี้จะเย็นชาเกินไปหรือเปล่า? มีแค่สองคำ ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอน เขาจะคิดว่าเธอทำตัวเย็นชาหรือไม่?
ซุนโรวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดคลังสติกเกอร์แล้วเลื่อนดูอยู่รอบหนึ่ง สุดท้ายก็เลือกสติกเกอร์กระต่ายน้อยพยักหน้าส่งไป
ส่งเสร็จเธอก็คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ซุกหน้ากับแขน ใบหูร้อนผ่าวขึ้นมานิดหน่อย
น่าอายชะมัด
ก็แค่สติกเกอร์แท้ ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเขินขนาดนี้