หลังการแข่งขันวิ่ง 5,000 เมตรจบลง รายการแข่งขันทั้งหมดในกีฬาสีของโรงเรียนก็ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์
ภายใต้เสียงประกาศจากลำโพง นักเรียนแต่ละห้องทยอยกลับไปยังฐานของตนเอง เก็บโต๊ะเก้าอี้ ธงประจำห้อง ขวดน้ำ และใบเชียร์ที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น จากนั้นเข้าแถวตามห้องเรียน ก่อนมารวมตัวกันบนสนามหญ้ากลางลานกีฬาเพื่อเข้าร่วมพิธีปิด
ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตกแล้ว แสงอาทิตย์สีทองยามเย็นสาดลงบนสนาม ทำให้เงาของทุกคนทอดยาว
แถวของแต่ละห้องเรียงกันอย่างเป็นระเบียบบนสนามหญ้า ธงประจำห้องไหวเบา ๆ ไปตามลมยามเย็น
บนเวทีประธาน ผู้อำนวยการโรงเรียน รองผู้อำนวยการหลายคน และหัวหน้าฝ่ายปกครองทยอยนั่งประจำที่ บนโต๊ะมีถ้วยรางวัลและใบประกาศเรียงเป็นแถว
ผู้อำนวยการกระแอมเล็กน้อย ก่อนเริ่มกล่าวผ่านไมโครโฟน
ตอนแรกเขาสรุปภาพรวมของกีฬาสีครั้งนี้ตามธรรมเนียม กล่าวชื่นชมจิตวิญญาณนักกีฬาของผู้เข้าแข่งขันทุกคนและความเที่ยงธรรมของกรรมการ จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิมมาก
“ในที่นี้ ผมขอชื่นชมนักเรียนคนหนึ่งเป็นพิเศษ เขาคือนักเรียนเฉินเป่ยเสวียนจากชั้นมัธยมปลายปีสาม ห้องเจ็ด”
เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดังขึ้นเองทั่วสนาม ในแถวของห้องเจ็ดยังมีคนผิวปากขึ้นมาด้วย
ผู้อำนวยการดันแว่นขึ้น แล้วกล่าวต่อว่า “นักเรียนเฉินเป่ยเสวียนเป็นนักเรียนสายสามัญ แต่กลับคว้าเหรียญทองทั้งประเภทบุคคลและประเภททีมได้หลายรายการในการแข่งขันกีฬาสีครั้งนี้ อีกทั้งยังทำลายสถิติเดิมของโรงเรียนถึงสองครั้ง ผลงานเช่นนี้ แม้เทียบกับนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษด้านกีฬาของโรงเรียนเรา ก็ยังถือว่าโดดเด่นมาก”