เฉิ่นเยี่ยนจือทำได้เพียงยืนรอเธออยู่ตรงทางเข้าอาคาร
เจียงสี่พุ่งปราดเข้าไปหาเขาราวกับลูกกระสุนปืนน้อย ๆ
เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าเฉิ่นเยี่ยนจือ เธอก็ยื่นมือไปกุมมือร้อนผ่าวของเขาอย่างเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
จู่ ๆ เจียงสี่ก็เข้าใจขึ้นมา ค้นพบวิธีรับมือกับเฉิ่นเยี่ยนจือแล้ว
ผู้ชายคนนี้กินของอ่อนไม่กินของแข็ง
ดูเหมือนเขาจะชอบให้เรียกว่าพี่ชายเป็นพิเศษ~
เธอเข้าใจ «คู่มือการใช้งานเฉิ่นเยี่ยนจือ» อย่างถ่องแท้แล้ว
กลับถึงบ้าน เสียงประตูเหล็กครืดคราดดังสนั่นขึ้น
ยังไม่ทันเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงมาก่อนแล้ว
“ไอ้เวรเอ๊ย อยากด่าก็ด่าพ่อแกสิวะ ไอ้ไร้ยางอาย! เล่นห่วยก็ไปฝึกเพิ่มสิ ไอ้ตัวซวยทั้งหลอกคนทั้งหน้าด้าน หลานที่ยังไม่เกิดของฉันเล่นยังเก่งกว่าแกอีก!”
เฉิ่นเยี่ยนซูนอนอยู่บนโซฟา นิ้วมือกดหน้าจอรัว ๆ ปากก็ไม่หยุดด่า
เขาด่าไปจนกระทั่งเกมรอบนั้นจบลง เด็กหนุ่มรู้สึกคอแห้ง จึงลุกขึ้นหยิบโคล่าบนโต๊ะกลางเตรียมกรอกเข้าปาก ระหว่างนั้นหางตาก็เหลือบเห็นทั้งสองคน
เจียงสี่ยืนอยู่ตรงประตู มองเฉิ่นเยี่ยนจือ เมื่อเห็นว่าผู้ชายไม่คิดจะช่วยเธอเลยสักนิด มือขาวเนียนก็ลูบเอวเพรียวของเขา ก่อนหยิกแรง ๆ ทีหนึ่ง
ความเจ็บทำให้ชายหนุ่มสูดปากโดยไม่รู้ตัว แล้วก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการให้เขาทำอะไร
เรื่องที่รับปากเธอไว้ เขาต้องทำให้ได้
ถ้าทำไม่ได้หรือลืมขึ้นมา
ผู้หญิงคนนี้ก็มีสารพัดวิธีทรมานเขา