เจียงสี่กลัวเหลือเกินว่า ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะดีขึ้นกับเฉิ่นเยี่ยนจือจะกลับไปเย็นชาเหมือนเดิมอีกครั้ง เพราะคำพูดเหลวไหลของเฉิ่นเยี่ยนซู
เธอรีบร้อนเดินเข้าไปหา
เฉิ่นเยี่ยนจือสูงมาก เธอจึงต้องเงยหน้ามองเขา เพราะร้อนใจจนพูดจาติดขัด ทั้งที่ปกติเป็นคนพูดจาฉะฉาน
“ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉันเอาเครื่องประดับไปขายต่างหาก ไม่ได้คิดจะหนี! ฉันอยากขายเครื่องประดับเปลี่ยนเป็นเงิน จะได้ใช้ชีวิตกันดี ๆ”
“ถุย! เธอโกหก คนรักสวยรักงาม แถมยังชอบวัตถุของผู้หญิงอย่างเธอ จะยอมขายเศษหินพวกนี้ได้ยังไง? เธอคิดจะหอบเงินหนี ทิ้งพี่ชายฉันชัด ๆ! เธอนี่มันใจดำอำมหิตจริง ๆ!”
เฉิ่นเยี่ยนซูชี้หน้าเธอ ก่อนเทของทั้งหมดในกระเป๋าเป้สีดำออกมา
ธนบัตรปึกแล้วปึกเล่าร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ทั้งหมดเป็นเงินที่เจียงสี่หาเจอในตู้
“นี่เป็นเงินเก็บก้อนสุดท้ายของพี่ฉันแล้วนะ เพื่อเลี้ยงครอบครัว ถึงขั้นขายไอดีเกมของตัวเอง แต่เธอกลับกวาดเงินหนีไปหมด ไม่เหลือให้เขาสักหยวน เธอยังเป็นคนอยู่ไหม!”
ตั้งแต่เห็นเจียงสี่ครั้งแรก เฉิ่นเยี่ยนซูก็สงสัยในความสัมพันธ์ครั้งนี้แล้ว พี่ชายเขาจะเอาเธออยู่จริงหรือ?
พี่สะใภ้สวยเกินไป แถมยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ส่วนพี่ชายเขาเป็นหนุ่มเล่นเกมที่ไม่มีความรู้ จะคู่ควรกันหรือ?
แต่ลองคิดดูดี ๆ ถึงเจียงสี่จะสวย รูปร่างก็ดี พูดจาอ่อนหวานราวกับขนมเค้กชิ้นนุ่มหอม แต่ครอบครัวของเธอฐานะไม่ดี