เจียงสี่พูดอย่างดื้อรั้นว่า “พวกคุณสองพี่น้องต้องขอโทษฉัน”
เรื่องที่เธอไม่ได้ทำ เธอไม่ยอมรับผิดแทนใคร
พวกเขาสองพี่น้องต้องขอโทษเธอ
เฉิ่นเยี่ยนจือรู้จักดูสถานการณ์ดี เขารู้ว่าพูดเหตุผลกับเจียงสี่ไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงยอมอย่างเด็ดขาด
“ขอโทษ ฉันผิดเอง”
ตอนนี้เขาแค่อยากพาผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ออกไปจากสถานที่บ้า ๆ นี่
มีเพียงเท่านี้ ลูกของเขาถึงจะปลอดภัย
“คุณขอโทษแล้ว แล้วเฉิ่นเยี่ยนซูล่ะ?” เจียงสี่รู้ดีว่าเรื่องใส่ร้ายกันแบบนี้ ถ้ามีครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งที่สอง
เรื่องที่บั่นทอนความเชื่อใจระหว่างสามีภรรยาแบบนี้ ควรจัดการให้จบในคราวเดียว
เฉิ่นเยี่ยนจือหลุดปากว่า “ฉันคุม...” เขาไม่อยู่หรอก
แต่เมื่อเห็นว่าเจียงสี่กำลังจะโกรธ คำพูดที่มาถึงริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไปในที่สุด
“ได้ ฉันกลับไปจะอบรมเขาให้ดี”
เมื่อเห็นว่าบรรลุจุดประสงค์แล้ว เจียงสี่ก็เผยรอยยิ้มหวานฉ่ำออกมาทันที ก่อนจะโอบแขนเขาไว้ด้วยสองแขนแล้วเอ่ยเสียงหวาน “คุณนี่ดีจริง ๆ”
เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้พลิกหน้ามือเป็นหลังมือเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ มุมปากของชายหนุ่มก็กระตุก แต่ยิ้มไม่ออกจริง ๆ
ขณะที่สามีภรรยากำลังจะจากไป เสียงคุ้นหูที่เคร่งขรึมก็ดังขึ้น
“ทำไมเป็นเธออีกแล้ว? ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าผนังมดลูกของเธอบาง การตั้งครรภ์ครั้งนี้สำคัญมาก ถ้าแท้งขึ้นมา มีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นคนแท้งซ้ำซาก รับผิดชอบตัวเองบ้างสิ!”
เจียงสี่หันกลับไปโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เห็นคุณหมอหญิงวัยราวห้าสิบปีคนหนึ่งกำลังมองเธออย่างจริงจัง ทั้งยังแฝงความไม่พอใจอยู่หลายส่วน
ความจริงแล้ว ในชาติก่อน หลังจากรู้ว่าตั้งครรภ์ เจียงสี่เคยลังเลอยู่เหมือนกัน
พ่อของเธอเสียไปตั้งแต่เธอยังเด็ก แม่จึงพาเธอไปแต่งงานใหม่กับเศรษฐีคนหนึ่ง