พูดตามตรง ในชาติก่อนตอนที่เฉิ่นเยี่ยนจือยังไม่ล้มละลาย
เฉิ่นเยี่ยนซูยังคงเคารพเจียงสี่ซึ่งเป็นพี่สะใภ้ของเขามาก
ทุกครั้งที่เจอกัน เขาจะซื้อของขวัญให้เธอ
แต่ต่อมา ครอบครัวก็เกิดเรื่องขึ้น
ความสัมพันธ์ระหว่างอาสะใภ้กับหลานชายจึงย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ จนกลายเป็นว่าถ้าเจอหน้ากันแล้วไม่ได้ด่ากันสักสองคำ ก็รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัว
เฉิ่นเยี่ยนซูฟังคำพูดของหญิงสาว แต่ไม่ได้ตอบทันที
เขากลับเดินฉับ ๆ ไปที่ระเบียง เปิดหน้าต่าง แล้วยื่นหน้าออกไปมองท้องฟ้า
ไม่ผิดแน่!
วันนี้ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออกจริง ๆ
หรือวันนี้เจียงสี่กินยาผิดขนาน ปากหมาถึงได้คายงาช้างออกมาได้?
เฉิ่นเยี่ยนซูย้อนถามว่า “คิดว่าฉันโง่หรือไง? หลอกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เจียงสี่ยักไหล่ “จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ”
พูดจบเธอก็คร้านจะสนใจเขาอีก รีบเดินเข้าห้องนอนไป
ชั่วขณะนั้น ห้องรับแขกเงียบกริบ
เฉิ่นเยี่ยนซูรู้สึกว่าเจียงสี่แปลกไปมาก
ถึงจะยังน่ารังเกียจเหมือนเดิม แต่คราวนี้กลับไม่ได้ด่าบรรพบุรุษเขายันสิบแปดชั่วโคตร
แถมยังพูดเรื่องเหลวไหลว่าจะใช้ชีวิตกับพี่ชายให้ดีอีก