เฉิ่นเยี่ยนจือฟังคำพูดชวนตะลึงของเธอแล้วแทบสำลักน้ำลายตาย
เขาตกใจจนพูดไม่ออก คงนึกไม่ถึงว่าเธอจะกล้าขนาดนี้
กลางวันแสก ๆ ยังพูดจาชวนให้คิดไปไกลได้ถึงเพียงนี้
“คุณ!” เฉิ่นเยี่ยนจือโกรธจัด “ไม่รู้จักอายบ้างหรือไง!”
เจียงสี่มองท่าทางวางมาดสูงส่งของเขาแล้วหัวเราะ
ผู้ชายคนนี้ช่างรู้จักเสแสร้งเสียจริง
เวลาอยู่บนเตียง คำพูดทะลึ่งทะเล้นสารพัด
เพื่อให้ตัวเองสุขสม เขาพูดได้ทุกอย่าง ไม่มีวิธีไหนที่ไม่ใช้
แต่ตอนนี้กลับเสแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษเสียได้
เจียงสี่แสร้งทำหน้าไร้เดียงสา “ฉันทำไมเหรอ ก็พูดความจริงนี่นา”
เฉิ่นเยี่ยนจือเงียบไป เขาไม่มีทางโต้แย้งได้ เพราะสิ่งที่เจียงสี่พูดล้วนเป็นความจริง
ตอนที่ความสัมพันธ์ของพวกเขายังดี บนเตียงก็เข้าขากันจริง ๆ
เขาเองก็เป็นคนตัณหาจัดจริง ๆ
“โธ่เอ๊ย” เจียงสี่เห็นเขายังไม่ยอมกินก็ออดอ้อน “คุณรีบกินหน่อยได้ไหม แขนฉันชูจนเมื่อยแล้วนะ ถ้าคุณไม่ใช่สามีฉัน อย่าว่าแต่ตอนนี้คุณปวดท้องเลย ต่อให้คุณตายตอนนี้ฉันก็ไม่สนหรอก”
สุดท้ายเฉิ่นเยี่ยนจือก็อ้าปากกินโจ๊กเข้าไป
โจ๊กขาวจืดชืด ไม่มีรสชาติอะไรเลย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า แต่พอไออุ่นสายหนึ่งไหลผ่านท้อง กลับรู้สึกปวดน้อยลงจริง ๆ
เจียงสี่ป้อนให้เขาทีละคำ เฉิ่นเยี่ยนจือก็อ้าปากรับอย่างให้ความร่วมมือ