เย่เทียนกวาดตามองสีหน้าของทุกคนจนทั่ว มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง
“พวกคุณไม่เข้าใจวิชาแพทย์ มองผมก็เหมือนกบในบ่อที่แหงนมองจันทร์บนฟ้า
แต่ถ้าพวกคุณเข้าใจวิชาแพทย์ มองผมก็เหมือนแมลงชีปะขาวตัวจ้อยที่ได้เห็นท้องฟ้ากว้าง!”
เย่เทียนสะบัดมือฉับพลัน เข็มเงินหลายสิบเล่มพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือร่างของคุณปู่มู่หรง ราวกับเคลื่อนไหวได้ตามใจนึก
ในชั่วขณะนั้น เข็มเงินทุกเล่มราวกับมีชีวิตขึ้นมา ขยับตามมือของเย่เทียนที่ว่องไวราวสายฟ้า
เข็มเงินทีละเล่มปักลงบนจุดฝังเข็มทั่วร่างของคุณปู่มู่หรงอย่างแม่นยำไร้ที่ติ
ทุกครั้งที่เข็มปักลงไป ก็ราวกับแผ่กลิ่นอายลึกลับล้ำลึกออกมา
ร่างของคุณปู่มู่หรงค่อย ๆ ฟื้นคืนชีวิตให้เห็นด้วยตาเปล่า
“เป็นไปได้ยังไง?”
ทุกคนมองนิ้วมือของเย่เทียนที่พลิ้วไหวอย่างรวดเร็ว จนแทบมองตามไม่ทัน
เข็มเงินแต่ละเล่มพุ่งปักลงบนจุดฝังเข็มอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงภาพติดตาเป็นสาย ๆ
ไม่ว่าจะเป็นความแม่นยำหรือความชำนาญในการปักเข็ม ก็เหนือกว่าผู้เชี่ยวชาญและแพทย์ชื่อดังทุกคนที่อยู่ที่นี่แล้ว
“เหลือเชื่อจริง ๆ วิชาฝังเข็มที่ล้ำเลิศจนถึงขั้นนี้ หากไม่ได้ฝึกฝนอย่างหนักทุกวันตลอดหลายสิบปี ไม่มีทางฝึกจนสำเร็จได้แน่”
“คิดว่าฝึกหนักอย่างเดียวก็พอหรือไง? ถ้าไม่มีพรสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่ง ต่อให้ฝึกอีก 100 ปีก็ไม่มีทางฝึกวิชาฝังเข็มที่น่าอัศจรรย์ขนาดนี้ได้
เขาปักเข็มโดยไม่ต้องมองด้วยซ้ำ อาศัยเพียงความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก
แต่เข็มทุกเล่มกลับไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย