“ฉัน... อยู่ที่ไหน... ฉันไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?” เสียงของมู่หรงเจิ้นถิงดังขึ้นอย่างอ่อนแรง
“คุณปู่ ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว หนูนึกว่าจะไม่ได้เจอคุณปู่อีกแล้ว ฮือ ๆ...”
มู่หรงเสวี่ยโผเข้าไปข้างเตียงด้วยความตื่นเต้น น้ำตาไหลอาบแก้ม
พ่อแม่ของมู่หรงเสวี่ยเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเล็ก เธอจึงเติบโตมากับคุณปู่ ในตระกูลมู่หรงมีเพียงคุณปู่ที่ดีกับเธอที่สุด
“คุณปู่ยังไม่ตาย ดีจริง ๆ ที่ฟื้นขึ้นมาได้ เย่เทียนเป็นคนช่วยคุณปู่ไว้”
มู่หรงเสวี่ยเล่าเรื่องทั้งหมดให้มู่หรงเจิ้นถิงฟังทั้งน้ำตา
“ขอบคุณหมอเทวดาเย่ที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ไม่นึกเลยว่าอายุยังน้อย แต่ฝีมือการรักษาจะเก่งกาจขนาดนี้
ถ้าไม่ได้คุณดึงฉันกลับมาจากประตูยมโลก ป่านนี้ฉันคงตายสนิทไปแล้ว”
มู่หรงเจิ้นถิงซาบซึ้งต่อเย่เทียนจนแทบถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดไม่หมด หลังฟื้นคืนจากความตาย
“ประมุขตระกูลมู่หรงเกรงใจไปแล้ว เรียกผมว่าเย่เทียนก็พอ
ผมแค่โชคดี ตอนเด็ก ๆ เคยเรียนฝังเข็มมานิดหน่อยกับผู้รู้เร้นกาย เลยไม่คู่ควรกับคำว่าหมอเทวดาหรอก
เพิ่งฟื้นก็ควรพักผ่อนให้มาก ช่วงนี้กินอาหารที่ช่วยบำรุงเลือดลมและย่อยง่ายอีกหน่อย ไม่นานก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”
เย่เทียนกล่าวเสริมอย่างเรียบเฉย
อู๋เหรินเจี๋ยจัดแพทย์ที่เชี่ยวชาญที่สุดของโรงพยาบาลมาตรวจร่างกายมู่หรงเจิ้นถิงอย่างละเอียด
“ประมุขตระกูลมู่หรง ตอนนี้ค่าต่าง ๆ ในร่างกายกลับมาเป็นปกติหมดแล้ว
เหลือเชื่อจริง ๆ นี่มันปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ชัด ๆ” อู๋เหรินเจี๋ยมองรายงานด้วยความตื่นเต้นจนเสียงสั่น
ก่อนหน้านี้ไม่นาน อวัยวะและระบบต่าง ๆ ในร่างกายมู่หรงเจิ้นถิงหยุดทำงานทั้งหมด เขาเป็นคนลงนามรับรองการเสียชีวิตด้วยตัวเอง
แต่ผ่านไปเพียงไม่นาน ร่างกายของมู่หรงเจิ้นถิงกลับฟื้นคืนอย่างปาฏิหาริย์