“ลุกขึ้น!”
เย่เทียนสะบัดมือ เข็มเงินก็ลอยขึ้นเอง ก่อนจะหยุดค้างอยู่เหนือร่างของเสิ่นชิงอี๋
เข็มเงินแต่ละเล่มราวกับฟังคำสั่งรู้เรื่อง แทงลงตรงจุดฝังเข็มบริเวณเอวของเสิ่นชิงอี๋อย่างแม่นยำ
เสิ่นชิงอี๋มองภาพการรักษาที่ลื่นไหลราวกับสายน้ำผ่านกระจก จนตะลึงอ้าปากค้าง
“น้องชายตัวแสบ นายใช้เวทมนตร์เป็นด้วยเหรอ? ทำไมเข็มเงินถึงลอยขึ้นมาเองได้ล่ะ?”
“พี่เสิ่น นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ แต่เป็นวิชาแพทย์
ต่อจากนี้จะเจ็บนิดหน่อย ทนหน่อยนะ!”
เย่เทียนควบคุมเข็มจากระยะไกล จุดฝังเข็มบางจุดที่เส้นประสาทถูกกระดูกสันหลังกดทับเริ่มปวดบวมขึ้นทีละน้อยเมื่อเข็มเงินออกฤทธิ์
ผ่านไป 15 นาที เลือดคั่งหลายสายค่อย ๆ ไหลหยดลงมาตามเข็มเงิน
“พี่เสิ่น เรียบร้อยแล้ว ลุกขึ้นลองขยับตัวดูสิ”
เย่เทียนเก็บเข็มเงินกลับมาทีละเล่ม แล้วช่วยเช็ดคราบเลือดบริเวณเอวของเสิ่นชิงอี๋อย่างเบามือ
ตอนนี้เสิ่นชิงอี๋มึนงงไปหมด
เข็มเงินลอยขึ้นมาแทงจุดฝังเข็มเองได้ด้วยเหรอ? นี่มันขัดกับหลักวิทยาศาสตร์เกินไปแล้ว
แถมเย่เทียนยังควบคุมเข็มจากระยะไกล ให้มันขับเลือดคั่งในร่างกายของเธอออกมาได้อีก
เสิ่นชิงอี๋มองผ่านกระจกบนผนัง เห็นจุดฝังเข็มบริเวณเอวบวมปูดขึ้นเป็นก้อน ก่อนจะค่อย ๆ ยุบลง
เลือดคั่งซึมออกมาเป็นสายเล็ก ๆ แล้วถูกขับออกจากร่างกายผ่านเข็มเงิน
จากนั้นบริเวณเอวที่แดงบวมและปวดตึงก็ฟื้นกลับเป็นปกติด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
เพียงสิบกว่านาที อาการปวดตึงและไม่สบายบริเวณเอวที่รบกวนเธอมานานก็หายไปจนหมด
แม้แต่อาการชาที่ขาและความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงก็หายเป็นปลิดทิ้ง
ตอนนี้เสิ่นชิงอี๋รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายกว่าที่เคยเป็นมา
“เย่เทียน ฉันยังไม่ตื่นหรือกำลังฝันอยู่กันแน่?”