“ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกสาวของฉันออกไปจากสายตานานเกิน 5 ชั่วโมง
เธอเพิ่งรู้จักนายได้แค่ 5 ชั่วโมง แต่กลับกล้าเถียงฉันเพื่อนาย
เย่เทียน นายว่าตัวเองสมควรตายไหม?”
ฮูหยินเสอเซียงถลึงตามองเย่เทียนอย่างดุดัน
ตอนนี้เย่เทียนอยู่ใกล้เธอมาก ใกล้จนเห็นเรือนร่างอันงดงามสั่นไหวเพราะความโกรธได้อย่างชัดเจน
“สมควรตายจริง ๆ ครับ ฮูหยิน รับของขวัญชิ้นนี้ไว้เถอะ ถือว่าผมขอโทษคุณ”
เย่เทียนตั้งใจอาศัยของขวัญจากคนอื่นเอาหน้า
เดิมทีถ้าฮูหยินเสอเซียงยืนกรานไม่ยอมช่วย เขาก็ไม่ได้คิดจะมอบของขวัญชิ้นนี้ให้
แต่ในเมื่อเธอยอมช่วยแล้ว เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดี ของขวัญชิ้นนี้ก็จำเป็นต้องให้
“ของขวัญนี่คงราคาไม่น้อยเลยสินะ มีน้ำใจจริง ๆ”
ฮูหยินเสอเซียงเปิดกล่องของขวัญ ด้านในมีสร้อยคอหยกชั้นเลิศสองเส้นที่เหมือนกันทุกประการ
แต่ละเส้นมีมูลค่าถึงสิบล้าน
“ผมรู้ว่าคุณกับลูกสาวสนิทกัน เลยตั้งใจเลือกแบบเดียวกันมาให้สองเส้น
ถ้าคุณกับลูกสาวใส่คู่กัน ก็จะดูเหมือนพี่น้องที่ทั้งสาวทั้งสวยเลยครับ”
เย่เทียนพูดสดขึ้นมาตรงนั้น
เพราะเขาเองก็เพิ่งเห็นของขวัญชิ้นนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน
ไม่คิดเลยว่าหลี่หรงหรงจะช่างใส่ใจขนาดนี้ รู้ว่าฮูหยินเสอเซียงสนิทกับลูกสาว ถึงกับเตรียมสร้อยที่เหมือนกันไว้สองเส้น
“เย่เทียน นายคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันกับลูกสาวสาวสวยพอ ๆ กัน?”
ความโกรธในดวงตาสีน้ำเงินดุจไพลินของฮูหยินเสอเซียงค่อย ๆ จางลง
“แน่นอนครับ ถ้าคุณไม่บอก ผมคงคิดจริง ๆ ว่าคุณกับโมนิกาเป็นพี่น้องกัน”
เย่เทียนไม่ได้พูดเพื่อเอาใจเธอ
ฮูหยินเสอเซียงตรงหน้า รูปร่างสูงโปร่งเย้ายวน ผิวขาวจนเหมือนเปล่งแสง ผิวพรรณเนียนนุ่มเต่งตึง ต่อให้บอกว่าอายุยี่สิบกว่า ๆ ก็ไม่มีใครรู้สึกขัดตา
“เย่เทียน ถึงบรรพบุรุษของฉันจะไม่ใช่คนตะวันออก แต่ฉันก็เติบโตที่เซียงกั่งมาตั้งแต่เด็ก