ระหว่างรอหมอประจำบ้าน อัลฟาก็อดไม่ได้ที่จะเอาน้ำร้อนมาชโลมผมสั้นของมนุษย์น้อยที่สกปรกจนแทบจะกลายเป็นก้อนแข็ง
จากนั้น อัลฟาก็หยิบผ้าเช็ดตัวสำรองมาเช็ดตัวมนุษย์น้อยให้แห้ง แล้วห่อร่างของเขาไว้ทั้งตัว ก่อนจะอุ้มไปที่เตียงนอนที่เพิ่งปูผ้าปูใหม่ในห้องพักแขก
ตอนที่ถูกอุ้มขึ้นมา มนุษย์น้อยยังคงตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ขนตาที่เปียกชื้นสั่นระริก มือจับชายผ้าเช็ดตัวไว้แน่น
ทันทีที่ถึงเตียง มนุษย์น้อยก็หลบเข้าไปในมุมแทบจะทันที ใช้ผ้าเช็ดตัวพันร่างตัวเอง เปิดแค่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เดิมทีอัลฟาคิดว่าจะหาชุดของแวมไพร์อะไรมาใส่ให้ก็ได้ แต่ชั่วครู่หนึ่ง ชุดของเขาทั้งหมดดูไม่ค่อยจะเหมาะสม จนสุดท้ายก็หาได้แค่เสื้อยืดคอตตอนสีขาวอย่างยากเย็น
อัลฟาโบกมือเรียกมนุษย์น้อยที่หมอบอยู่ตรงมุมเตียง "มา มาใส่เสื้อสิ"
แต่มนุษย์น้อยไม่ยอมเชื่อฟัง เอาแต่ยึกยักไม่ยอมมา มองท่าทางเหมือนอยากจะแทรกตัวเข้าไปในกำแพง
อัลฟาจึงเอื้อมมือไปจับข้อเท้าของเขา พยายามดึงตัวเขาออกมาอย่างแรง
การกระทำนี้กระตุ้นมนุษย์น้อยอย่างถึงที่สุด
"อ๊ากกก!!!"
เขากรีดร้องเสียงดัง แล้วใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดถีบขา หลุดออกจากมืออัลฟา แล้วกระโจนลงจากเตียง เริ่มวิ่งหนีไปทุกทิศทาง
คราวนี้ยุ่งเหยิงไปหมด
มนุษย์น้อยซัดข้าวของในห้องพักแขกพังเสียหายไปตลอดทาง กรอบรูปล้มลงพื้นแตกเป็นเศษแก้ว โต๊ะน้ำชาล้มคว่ำ เศษแก้วแตกเกลื่อนเต็มพื้น ห้องทั้งห้องรกไร้ระเบียบในพริบตา
"เดี๋ยวก่อน! อันตรายนะ!"
"อย่าเดินเท้าเปล่าสิ!"
"เธอไม่ใช่ไม่สบายหรอกรึไง! ทำไมยังมีแรงได้ขนาดนี้!"
อัลฟาตามติดมนุษย์น้อยไป เขาไวพอที่จะคว้าแจกันหลายใบที่เกือบตกแตกเอาไว้ทัน แล้วก็โจนไปถึงประตูบานเลื่อนที่ไประเบียงก่อนมนุษย์น้อยจะผลักมันออก เขาล็อกประตู แล้วใช้ร่างขวางไว้
"บอกว่า หยุด! หยุดวิ่ง อย่าทำของเสียหาย! หูหนวกหรือไง!!!"
ครั้งนี้น้ำเสียงอัลฟาเข้มงวดขึ้น
การช่วยชีวิตคนแปลกหน้าก็นับว่ามีเมตตามากพอแล้ว เขาไม่มีแรงและความอดทนเหลือพอที่จะมาจัดการกับสัตว์เลี้ยงที่เอาแต่สร้างปัญหาอีกต่อไป
แต่ไม่คิดเลยว่า คำตำหนินี้กลับกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่กดทับมนุษย์น้อย
ร่างเล็กที่น่าสงสารนั้นปล่อยมือจากผ้าเช็ดตัวบางๆ
แล้วด้วยสีหน้ามุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว ก็พุ่งเข้าไปกระแทกประตูกระจกอย่างแรง...
"เดี๋ยวก่อน!"
อัลฟาตอบสนองได้รวดเร็วมาก เขาพุ่งเข้าไปใช้ร่างรับมนุษย์น้อย ก่อนที่กระโหลกบอบบางจะถูกกระแทกจนแตก
"อ๊า!"
คราวนี้เป็นอัลฟาที่ร้องลั่น
มนุษย์น้อยพุ่งเข้าใส่ร่างที่เย็นเฉียบและอ่อนนุ่มอย่างไม่คาดคิด เขาไม่ตาย และก็ไม่สลบ
เขาเข้าไปชนเข้ากับเจ้าของคนใหม่ของเขา
พอรู้ความจริงข้อนี้ มนุษย์น้อยก็แทบจะทรุดลงทันที
"อือ..."
เสียงร่ำไห้ที่ฟังเหมือนไม่ใช่ส่งมา อัลฟายังไม่แม้แต่จะทันได้ดูสภาพของมนุษย์น้อย ก็พบว่าเขานั่งหมอบอยู่บนพื้น มือปิดหัว
ส่วนอัลฟาก็ยืนอยู่ข้างๆ เสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้นยังไม่ได้เปลี่ยน ภายใต้แสงจันทร์ เงาตกทอดลงบนร่างมนุษย์น้อย ราวกับเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอะไรสักอย่าง
ในฐานะผู้ครองโลกใบนี้ ผู้กำหนดกฎเกณฑ์ ตอนนี้เขามีอำนาจเด็ดขาดในการจัดการมนุษย์น้อยตัวนี้...
แต่อัลฟาเพียงแค่ไปหยิบผ้าเช็ดตัวสะอาดมาผืนหนึ่ง มาพันบนร่างมนุษย์น้อยอีกครั้ง
มนุษย์น้อยตัวสั่นเทิ้ม ถูกอัลฟาอุ้มกลับไปที่เตียงอีกครั้ง
ห้องที่เคยสะอาดเรียบร้อยเหลือไว้แต่ความพังพินาศ
ถึงจะไม่ได้ตั้งใจจะลงโทษมนุษย์น้อย แต่อัลฟาก็อยากจะเตือนเขาสักหน่อย บอกเขาว่าการทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง จึงยื่นนิ้วออกมาชี้ที่จมูกของมนุษย์น้อย พูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า
"ฟังให้ดี ถ้าแกยังวิ่งวุ่น ทำลายข้าวของแบบนี้อีก ฉันก็ไม่เอาแกแล้ว"
ทั้งร่างมนุษย์น้อยสั่นอีกครั้ง ขนตาที่ชุ่มน้ำเหมือนปีกผีเสื้อที่แตกหัก กระพือไหวอย่างไม่เป็นจังหวะ
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มนุษย์น้อยก็กัดริมฝีปาก หลับตาลง แล้วค่อยๆ คลายผ้าเช็ดตัวออก
แล้วด้วยอาการสั่นเทา ก็อ้าขาให้อัลฟา...
ในชั่วพริบตาเดียว สมองอัลฟาว่างเปล่าไม่เหลืออะไร
ไม่กี่อึดใจต่อมา เขาถึงเข้าใจอะไรได้อย่างช้าๆ...
ไม่ใช่!!!
มนุษย์ตัวนี้เข้าใจผิด!!!
เขาคิดว่าตนรับเขามา ให้เขาอาบน้ำ ก็เพื่อจะล่วงละเมิดเขา เพื่อที่ยังจะใช้เขาเป็นเครื่องมือระบายความใคร่ต่อไป ก็เลยถึงได้อยากหนีขนาดนั้น
มนุษย์น้อยกลัวถูกตี กลัวถูกลงโทษ และก็รู้ดีว่าตนเองเพิ่งสร้างเรื่องเอาไว้ เลยได้แต่ทำท่าทางที่เกือบจะเหมือนประจบประแจงแบบนี้กับเขา
อัลฟาก็พลันจมลงในความรู้สึกผิดที่รุนแรงอย่างที่สุด อยากจะย้อนกลับไปนาทีก่อน ไปตบหน้าตัวเองที่เคยทำท่าทางเย็นชา
"ฉันเปล่านะ...ฉัน..."
อัลฟาก็พูดอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
มนุษย์น้อยฟังภาษาของเขาไม่ออก เขาอธิบายไม่ได้ และก็ไม่สมควรที่จะใช้น้ำเสียงแบบนั้นตั้งแต่แรก
อัลฟาจึงเดินไปที่เตียง แล้วสวมเสื้อยืดตัวนั้นให้มนุษย์น้อย
เสื้อผ้าเรียบง่าย ความยาวน่าจะพอปิดถึงโคนขาของมนุษย์น้อย เผยให้เห็นเรียวขาเรียวงาม และบาดแผลน้อยใหญ่ที่เต็มไปทั่ว
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น มนุษย์น้อยก็ค่อยๆ ลืมตาที่ปิดสนิทขึ้นเป็นรอยแคบๆ
เหมือนเขาจะตกใจกับความจริงที่ว่าตนได้สวมเสื้อผ้าสะอาด นิ้วมือก็ลูบไปที่ชายเสื้อ อย่างไม่อยากจะเชื่อ เหลือบมองไปที่อัลฟา แล้วก็มองเสื้อผ้าบนร่างของตน
เพราะความงุนงง แววตาที่ระแวดระวังของมนุษย์น้อยก็จางลงบ้าง
ท่าทางงงงวยนั้นทั้งน่ารักและไร้พิษภัย
อัลฟาถอนหายใจ
เห็นได้ชัดว่า นี่คือมนุษย์ที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะ
ไม่มีเขี้ยวแหลม แรงก็น้อย อายุขัยก็สั้น ตัวก็แค่อกเขา นิดเดียวเอง
ยากที่จะจินตนาการว่า ถ้าไม่ได้ถูกเก็บมา เจ้าตัวเล็กนี้จะรอดชีวิตในป่าอย่างไร...
อัลฟาก็อดไม่ได้ที่จะสงสารเขา อยากจะยื่นมือไปลูบหัวเขาหน่อย
มนุษย์น้อยก็รีบเอามือมาบังหน้า ปิดตาลงด้วยความประหม่า
อัลฟาก็ขยี้หัวมนุษย์น้อยเบาๆ
เส้นผมที่อ่อนนุ่มยังไม่แห้งสนิทดี แต่สัมผัสนั้นดีผิดคาด
มนุษย์น้อยเบี่ยงหนีเล็กน้อย แล้วก็ก้มหน้าลงเงียบๆ
อัลฟาลุกขึ้น ไปหาผ้าห่มผืนใหม่มาคลุมให้มนุษย์น้อย
เขารู้ว่า เวลามนุษย์ไม่สบายก็ต้องนอน
อีกอย่างตอนนี้ก็เป็นกลางคืน มนุษย์ชอบนอนตอนกลางคืน
ระหว่างที่มนุษย์น้อยนอนลง อัลฟาก็ถือโอกาสนี้เก็บกวาดห้องที่รกเลอะเทอะ แล้วก็โทรศัพท์ไปเร่งหมอส่วนตัวให้รีบมา
ทำทั้งหมดนี้เสร็จ อัลฟาก็เข้าไปในเว็บบอร์ดแห่งหนึ่ง ตั้งกระทู้ขึ้นมาโดยเฉพาะ
【ขอความช่วยเหลือ: เก็บมนุษย์น้อยจรจัดมาได้ตัวหนึ่ง สงสัยว่าจะถูกเจ้าของเก่า (X) ทารุณกรรมแล้วทิ้ง ตอนนี้ควรทำยังไงดี?】
【ความเห็นที่ 1: เอามาให้ฉัน】
【ความเห็นที่ 2: เห้ย เดี๋ยวนี้ยังมีมนุษย์จรจัดอยู่อีกหรอ เจ้านี่มันเอาชีวิตรอดมาได้ยังไง】
【ความเห็นที่ 3: เดี๋ยวนะ ทารุณกรรมคือ ทารุณกรรมแบบที่ฉันคิดรึเปล่า】
【ความเห็นที่ 4: ตกใจ.jpg ฟ้องมันสิ!!! @สมาคมคุ้มครองมนุษย์】
【ความเห็นที่ 5: ฉันก็จะเอา!!! (ตอบกลับความเห็นที่ 1: เอามาให้ฉัน)】
【ความเห็นที่ 6: อ๊ายยย สงสารน้อง!!!】
อัลฟามองดูกระทู้ที่แทบจะไร้ประโยชน์ แล้วก็ปิดหน้าเว็บ เปิดแอปช็อปปิ้งออนไลน์ขึ้นมา เริ่มค้นหา
【ของใช้สำหรับมนุษย์สัตว์เลี้ยง】
แล้วก็เรียงตามจำนวนการสั่งซื้อ
กดสั่งซื้อทั้งสามหน้าแรกทั้งหมด
อัลฟาคิดอีกนิด ก็เลื่อนไปอีกสองหน้า แล้วก็กดสั่งซื้อด้วย
เก็บโทรศัพท์กลับเข้าที่ ตอนนี้เขาก็พบว่ามนุษย์ได้หลบเข้าไปอยู่ในผ้าห่มจนมิดแล้ว
เป็นเหมือนเนินดินเล็กๆ ที่พองขึ้นมา
เขาอดไม่ได้ที่จะจิ้มเนินดินนั่นเล่น เนินดินก็ขยับหลีกไปอีกตำแหน่ง