[คำเตือน: ผู้ที่มีจิตใจอ่อนแอไม่แนะนำให้อ่าน แนวดาร์กสุดขั้ว นายเอกมีมลทิน นายเอกบริสุทธิ์]
[ห้ามเลี้ยงมนุษย์เป็นสัตว์เลี้ยงนะ]
ครั้งแรกที่อัลฟาเห็นมนุษย์น้อย เขากำลังขดตัวอยู่มุมหนึ่งของทางเดินใต้ดิน ร่อแร่เต็มที
นี่เป็นครั้งแรกที่อัลฟาได้เห็นมนุษย์จรจัดในป่า
เพศผู้ ผมดำ หน้าตาดี
มีร่องรอยของการถูกข่มขืน
อัลฟาแค่มองก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แวมไพร์บางตนชอบเลี้ยงมนุษย์หน้าตาดีเป็นสัตว์เลี้ยง พอเลี้ยงไปก็อาจหมดความสนใจ หรือไม่อยากเสียเงินรักษามนุษย์ที่ป่วย ก็โยนทิ้งที่ไหนสักแห่งให้เป็นไปตามยถากรรม
สัตว์เลี้ยงพวกนี้ก็กลายเป็นมนุษย์จรจัดในเมือง
จุดจบของมนุษย์จรจัดมักน่าเวทนา
ไม่ก็วันหนึ่งถูกแวมไพร์ชั้นต่ำจับเป็นเสบียงฟรี ดูดเลือดจนตาย
หรือไม่ก็ตายเพราะอดอยากหรือโรคภัยเป็นเวลานาน
ก็เพราะมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ ฟันและเล็บก็ทื่อจนใช้การไม่ได้ สูญเสียความสามารถในการล่าเหยื่อไปนานแล้ว โดยเฉพาะมนุษย์ที่ถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ยิ่งปรับตัวเข้ากับชีวิตในป่าที่ไม่มีอาหารไม่ได้
อัลฟาชายตามองมนุษย์ตัวสกปรกนี้
แกน่าสงสาร แต่แกควรเกลียดเจ้าของที่ทิ้งแกมานะ
อัลฟาเมินหน้าหนีอย่างเย็นชา แล้วเดินผ่านมนุษย์ไป...
การเลี้ยงมนุษย์เป็นเรื่องยุ่งยาก เขาไม่มั่นใจว่าจะมีความอดทนพอจะรับผิดชอบชีวิตหนึ่งได้
อีกอย่างวันนี้เขาแค่ผ่านมาพอดี แล้วบังเอิญพบมนุษย์น่าสงสารนี้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องใจบุญสุนทาน
ไม่ได้หมายความว่า...
อัลฟาชะงักเท้า หันกลับไป
แวมไพร์ชั้นต่ำตนหนึ่งเหมือนได้กลิ่นมนุษย์ เดินสวนเขาไป ตรงดิ่งไปยังทิศทางของมนุษย์นั้น
“เชี่ย! มีมนุษย์จริง ๆ ด้วย!”
“ยังเป็น ๆ อยู่ รสชาติต้องดีแน่...”
แวมไพร์ตนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หยิบมือถือมาถ่ายรูปสองสามรูป แล้วลากขามนุษย์ข้างหนึ่ง เตรียมลากตัวไป
อัลฟาลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถูกแรงกระตุ้นบางอย่างในใจครอบงำ
“หยุดนะ”
ทันทีที่สองคำนี้หลุดออกมา อัลฟาก็รู้ว่าเขาไม่อาจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อีกแล้ว
สุดท้าย หลังเจรจาง่าย ๆ อัลฟาให้เงินแวมไพร์ตนนั้นไปก้อนหนึ่ง แล้วให้เขาลบรูปทิ้งด้วย
แวมไพร์ตนนั้นตอนเดินจากไปยังบ่นพึมพำว่า “ของที่ตัวเองทิ้งแล้วไม่เอาแล้ว ยังจะเก็บกลับไปอีก ไร้จิตสำนึก”
ในขณะเดียวกัน อัลฟาผู้ไร้จิตสำนึกก็ถอดโค้ทกันลมออก คลุมมนุษย์ตัวนั้นไว้ทั้งตัว แล้วอุ้มเขาขึ้นมา
อุบัติเหตุที่ถูกเรียกว่าอุบัติเหตุ ก็เพราะมันเหนือความคาดหมาย ไร้ร่องรอยให้ตาม
เช่น อัลฟาเห็นชัด ๆ ว่าตั้งใจจะอ้อมไปซื้อของ แต่กลับเก็บมนุษย์ที่ใกล้ตายได้ตัวหนึ่ง แล้วยังพากลับบ้านมาอย่างงง ๆ
อัลฟามองมนุษย์น้อยที่ขดตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ แล้วถอนหายใจ
ช่างเถอะ...
เลี้ยงรอดก็เลี้ยง เลี้ยงไม่รอดก็แล้วไป
เขาหยิบมือถือออกมา เริ่มค้นหาวิธีจัดการมนุษย์จรจัดบาดเจ็บ
[เปิดฮีตเตอร์ ให้ความอบอุ่น แล้วถอดเสื้อผ้ามนุษย์ออก ปล่อยน้ำอุ่น ทำความสะอาด]
อัลฟาพับปลายแขนเสื้อเชิ้ตตัวเองขึ้นสองสามตลบ เผยให้เห็นแขน แล้วถอดเสื้อที่เหมือนชุดคลุมนอนของมนุษย์น้อยออก
จริง ๆ แล้วเนื้อผ้านี่สัมผัสค่อนข้างนุ่มและมีระดับ เจ้าของเก่าของมนุษย์น้อยคนก่อนอาจจะชอบเขามาก... ก็...
ผิดแล้ว
สายตาของอัลฟาจับจ้องไปที่ผิวหนังของมนุษย์น้อยที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเขียวม่วง และแผลเป็นเก่าที่เหมือนรอยแส้ แล้วปฏิเสธความคิดตัวเอง
ต้องเป็นแวมไพร์ที่ไร้ศีลธรรมแน่
มนุษย์น้อยยังคงสลบอยู่ เพราะถูกถอดเสื้อ ตัวสั่นระริกเพราะความหนาว คิ้วขมวดเป็นปม มือสองข้างกอดตัวเอง พยายามขดตัวเป็นก้อนกลม
ข่าวดีคือ ไม่เห็นบาดแผลเปิดที่มีเลือดไหล ดังนั้นน่าจะอาบน้ำก่อนได้
อัลฟาปรับอุณหภูมิน้ำฝักบัว แล้วเริ่มชะล้างสิ่งสกปรกบนตัวมนุษย์น้อย และของเหลวที่จับตัวแข็งบางส่วน
สกปรกมาก มีทั้งคราบเลือดและโคลน ปนกับกลิ่นคาวคล้ายน้ำกาม
อัลฟาสวมถุงมือยางแบบพิเศษ เทสบู่เหลวที่เขาใช้เองลงบนตัวมนุษย์น้อย แล้วทาให้ทั่ว
เขาค่อย ๆ ขัดถูผิวของมนุษย์น้อยอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าออกแรงมาก เพราะไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตอ่อนแอแบบนี้มีขีดจำกัดความเจ็บปวดแค่ไหน
สัมผัสนุ่มมาก ผอม แทบไม่มีเนื้อ ดูท่าทางจะถูกทารุณเลี้ยงมาจริง ๆ
อัลฟานึกอะไรขึ้นได้ มือค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง
ลำคอบวมแดงคั่งเลือด อาจจะอักเสบนิดหน่อย
อัลฟาขมวดคิ้ว
เขารู้ว่าเพราะรูปร่างของมนุษย์กับแวมไพร์คล้ายกันมาก แวมไพร์บางตนจึงเลี้ยงมนุษย์ไว้เพื่อระบายอารมณ์ทางเพศ
แต่นี่เห็นชัดว่าเป็นมนุษย์เพศผู้ที่โตเต็มวัย ทั้งโครงสร้างร่างกายและจิตใจไม่อาจรับเรื่องแบบนี้ได้ง่าย ๆ แม้แต่การเล้าโลมที่เพียงพอก็ไม่ได้
อัลฟาถอนหายใจอีกครั้ง
ขณะนิ้วสอดลึกเข้าไปในลำคอ เขาสัมผัสได้ชัดว่ามนุษย์น้อยตัวสั่น
มีสิ่งแปลกปลอมติดค้างอยู่ข้างใน ลึกมาก น่าจะเจ็บมาก
ขณะที่อัลฟากำลังพยายามเอาสิ่งนั้นออกมา มนุษย์น้อยก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ร้อง “อ๊า” ออกมาหนึ่งเสียง
ภายใต้ความหวาดกลัวอย่างรุนแรง เขาเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พ่นภาษาแปลก ๆ ที่ฟังไม่เข้าใจออกมา น่าจะกำลังด่าเขา
อัลฟาได้แต่ใช้มืออีกข้างกดไหล่มนุษย์น้อยไว้ แล้วเตือนว่า “ห้ามขยับ”
แต่มนุษย์น้อยฟังไม่เข้าใจเลย ใช้ทั้งแขนขาและฟัน เตะถีบอัลฟาอย่างบ้าคลั่ง กัดแขนของเขา
แต่เดิม การโจมตีระดับนี้สำหรับอัลฟาแล้วแทบจะเหมือนการเกาเบา ๆ ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง
แต่น้ำในอ่างอาบน้ำที่ใกล้จะท่วมถึงเอวของมนุษย์น้อยกระเซ็นไปทั่ว แถมยังมีฟองสบู่ทำให้เสื้อผ้าของอัลฟาเปียก ซึ่งทำให้อัลฟาที่ปกติรักความสะอาดเป็นพิเศษแทบจะจิตตกอยู่บ้าง
แต่เขาก็ยังพยายามอดกลั้นไว้สุดกำลัง
สัตว์เลี้ยงไม่รู้เรื่อง ไม่จำเป็นต้องถือสากับสัตว์เลี้ยง
ในที่สุด ด้วยความพยายามของอัลฟา เขาก็เอาวัตถุประหลาดทรงกลมออกมาได้ชิ้นหนึ่ง
อาจเป็นความชอบแปลก ๆ หรืออาจเป็นรสนิยมพิเศษบางอย่าง
สรุปคือ อัลฟามองมันอย่างรังเกียจ แล้วโยนทิ้งลงถังขยะข้าง ๆ ทันที แล้วเปลี่ยนถุงมือคู่ใหม่
ทันใดนั้น การกระทำนี้เองที่ทำให้มนุษย์น้อยหยุดนิ่งไปทันที
แต่เขาก็ยังคงหายใจหอบหนัก ตาเบิกกว้าง กัดฟัน มองอัลฟาอย่างระแวดระวัง
มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ารักจริง ๆ
แม้แต่ตอนโกรธก็เช่นกัน หน้าแดงนิด ๆ ตาสีดำ สวยมาก
ความไม่พอใจของอัลฟาพลันจางลงบ้าง
เขาพยายามเข้าใกล้อีกครั้ง ปรับอุณหภูมิน้ำฝักบัว แล้วราดเบา ๆ ลงบนครึ่งบนของมนุษย์น้อย
“เจ้าต้องเป็นเด็กดีนะ ถ้าไม่ดี ข้าก็จะไม่เลี้ยงเจ้าแล้ว”
ครั้งนี้ มนุษย์น้อยเชื่องขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขานั่งอยู่ตรงมุมอย่างระแวดระวังและอดกลั้น ขาชิดกัน ปกป้องส่วนลับของตัวเอง
อัลฟาจึงตั้งใจจะใช้น้ำร้อนแช่ตัวเขาเพื่อทำความสะอาด ขั้นแรกใช้ผ้านุ่มชุบน้ำเช็ดใบหน้าของมนุษย์น้อยเบา ๆ
หลังจากเช็ดคราบสกปรกออกไป ใต้ผิวขาวเนียน ใบหน้าเล็กบอบบางนั่นดูน่ารักยิ่งขึ้น ถูกใจตามมาตรฐานความงามของแวมไพร์มาก
อัลฟาพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “เจ้าสวยเกินไปแล้ว เจ้าของของเจ้าใจร้ายได้ยังไงถึงได้ทิ้งเจ้า”
มนุษย์น้อยฟังไม่ออกอย่างเห็นได้ชัด ยังคงตัวสั่นไปทั้งตัว น่าสงสารยิ่งนัก
อัลฟาตรวจสอบอุณหภูมิน้ำฝักบัวอีกครั้ง พบว่าไม่มีปัญหา แต่ก็ยังรู้สึกผิดปกติ จึงหยิบเทอร์โมมิเตอร์แบบยิงมาวัดอุณหภูมิของมนุษย์
“39.6 องศา สูงกว่าอุณหภูมิปกติสององศากว่า... คงไม่เป็นไรใหญ่มั้ง”
อัลฟาเทียบกับตารางอุณหภูมิมนุษย์ที่ค้นจากมือถือ
[เกิน 39 องศา: วางมือถือ! รีบพาไปโรงพยาบาลสัตว์เลี้ยงที่ใกล้ที่สุดเดี๋ยวนี้!!! ไข้ขึ้นอีกเดี๋ยวก็สมองเสื่อม! รุนแรงกว่านี้อาจทำให้ตาบอด เป็นใบ้ หรือถึงขั้นเสียชีวิตทันที!!!]
อัลฟามองตัวอักษรสีแดงเลือดบนมือถือ แล้วรีบโทรหาหมอประจำบ้านทันที