ซ่งชื่อชิงปลายนิ้วรวมประจุสายฟ้าหลายเส้นที่กระโดดไปมา
แสงไฟฟ้าสีฟ้าอ่อนในห้องมืดๆ สว่างจ้าเสียจนแสบตา พร้อมกับเสียงแครกแครกของกระแสไฟฟ้า
"ขอลองก่อนเลย"
เขายกมือกวาดไปมา สายฟ้าหลายเส้นฟาดลงบนพื้นด้านนอกประตูเหล็กอย่างแม่นยำ แตกเป็นประกายไฟเล็กๆ
เสียงไฟฟ้าเสียดหูและกลิ่นไหม้กลบเสียงกระแทกของซอมบี้ พวกซอมบี้คำรามแล้วหันไปทางต้นเสียง เดินคลุ้มคลั่งไปตามทิศทางนั้น
"สำเร็จ! ล่อออกไปหมดแล้ว!" ไป๋หลินโจวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เดินนำไปที่ประตู
ฝีเท้าเบาสบายราวกับไปงานเลี้ยง
เห้อซวี่เผิงตามมาข้างหลัง ฝ่ามือรวมสายน้ำเล็กๆ หนึ่งสาย พร้อมจะแข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็งในทุกเมื่อ สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เซียวเลี่ยเดินอยู่ท้ายสุด สายตาเยียบเย็น พลังด้านกำลังมหาศาลพร้อมจะระเบิดออกมา
วินาทีที่ประตูปิด เย่เกออดไม่ได้ที่จะมองผ่านช่องประตู
บังเอิญเห็นเซียวเลี่ยคว้าหัวซอมบี้ที่พุ่งเข้ามา
ฝ่ามือออกแรงนิดเดียว "ปั่ก" เสียงหนึ่ง หัวซอมบี้ก็บี้แตก เลือดดำๆ กระเด็นใส่ตัวเขาเปรอะไปหมด
แต่เขากลับสีหน้าเฉยเมย แววตายังแวบความสะใจ
เย่เกอตกใจจนตัวแข็ง รีบหันกลับมา
"ไม่ใช่คนปกติจริงๆ ด้วย..."
"บ่นอะไรคนเดียวอยู่หรือ?" เสียงของฮั่วชางดังขึ้นข้างหูทันใด พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ
เย่เกอเงยหน้าขึ้นทันที เห็นฮั่วชางกำลังจ้องเธอ
สายตาของเขาไล่จากปลายเท้าของเธอขึ้นมาที่ริมฝีปากที่ขยับเล็กน้อยของเธอ
"หา? ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าพวกเขาเก่งมาก"