มีอะไรน่าอึดอัดใจกว่าการหาวัตถุดิบอีกไหม นั่นคือตอนกลางคืนจะนอนยังไง?
ห้องในอาคารทรุดโทรมนี้รวมกันแล้วไม่ถึงสี่สิบตารางเมตร
มีเตียงเดี่ยวหนึ่งเตียง โซฟาที่เต็มไปด้วยรอยขาดหนึ่งตัว กับเก้าอี้อีกสองสามตัว
นอกจากนี้ ก็ไม่มีที่อื่นให้คนนอนได้อีกแล้ว
เย่เกอมองไปที่ตู้ในมุมห้องโดยสัญชาตญาณ พอเปิดออกดู ข้างในก็มีเพียงผ้าห่มยับยู่ยี่สองผืนพับไว้
ผ้าห่มที่มีกลิ่นอับชื้น เห็นชัดว่าไม่พอแบ่งกันหลายคน
ที่แย่กว่านั้นคือ ผู้ชายพวกนี้ดูเหมือนจะมีโรคย้ำคิดย้ำทำเรื่องความสะอาดกันทุกคน
ตอนที่เย่เกอนั่งอยู่บนเตียงเดี่ยวก่อนหน้านี้ สายตาของพวกเขากวาดไปที่เตียงที่ดูสะอาดที่สุดเพียงหนึ่งเดียว
คิ้วขมวดเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แล้วก็รีบเบือนสายตาหนีไปอย่างรวดเร็ว
พวกเขาจะทำตัวไม่เป็นสุภาพบุรุษแย่งเตียงกับผู้หญิงไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เย่เกอดูบอบบางมาก ให้เธออยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ก็ดูจะทำให้นางลำบากเกินไปจริง ๆ
ในขณะที่แต่ละคนกำลังคิดอยู่ว่าคืนนี้จะประคับประคองไปยังไง
ไป๋หลินโจวกลับไม่มีความรู้สึกเก้อเขินแม้แต่น้อย เขาก้าวขายาว ๆ เดินตรงไปหาเย่เกอ
ก้มตัวลงเล็กน้อย โน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของเธอ
"ที่รัก คืนนี้เรามาเบียดกันนอนด้วยกันไหม?” เตียงนี้ถึงจะเล็ก แต่ถ้าเบียดกันหน่อยก็น่าจะนอนได้นะ"
เจอผู้ชายไร้ยางอายขนาดนี้เข้าประโยค เย่เกอรู้สึกได้แค่มืดไปทั้งหัวแล้วก็มืดอีกครั้ง เกือบจะอดไม่ได้ที่จะกลอกตา
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยกนิ้วก้อยขึ้นมา ชี้ไปที่ไป๋หลินโจวตรงหน้าเธอก่อน
หัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง: "นาย ผู้ชาย"
พูดจบ เธอก็เลื่อนนิ้วมาชี้ที่ตัวเอง สายตาจริงจัง
เน้นย้ำทีละคำ: "ฉัน ผู้หญิง"
"ชายหญิงคู่หนึ่ง จะมานอนเบียดกันบนเตียงเล็ก ๆ แบบนี้ มันไม่เหมาะหรอกมั้ง?"