“ฉันไม่รู้ เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน พวกคุณไม่อยากเชื่อฉัน ก็ไม่มีทาง…”
ไป๋หลินโจวมองท่าทางตื่นตระหนกของเธอ อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ยื่นมือไปสะกิดแก้มเธอเบา ๆ
“ที่รัก เธอโกหกฉันรึเปล่าเนี่ย? ดูสิเธอตื่นเต้นขนาดนั้น แม้แต่หูก็แดงไปหมดแล้ว”
“ฉันไม่ได้โกหก!”
เย่เกอเงยหน้าขึ้นทันที สายตามุ่งมั่นจ้องไปที่ไป๋หลินโจว
แต่เพราะความตื่นเต้น น้ำเสียงของเธอจึงสั่นเล็กน้อย
“ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด ตอนนั้นพวกคุณสลบไสลไม่ได้สติ สถานการณ์อันตรายมาก”
“เป็นฉันที่เฝ้าดูแลพวกคุณตลอด กลัวว่าซอมบี้จะเข้ามาทำร้ายพวกคุณ”
เธอพูดพลางแอบมองไปที่ฮั่วชาง หวังให้เขาช่วยพูดแทนเธอสักคำ
ฮั่วชางสบตากับเธอ ใจอ่อนลงอย่างบอกไม่ถูก “ฉันเชื่อเธอ”
เขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม แค่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ต่อหน้าเขาไม่น่าจะโกหกได้
และความจริงใจกับความตื่นตระหนกในแววตาเธอ ก็ไม่เหมือนการเสแสร้ง
เซียวเลี่ยขมวดคิ้ว “เชื่อแล้วได้อะไร? ไม่มีความทรงจำ ใครจะรู้ว่าเธอพูดจริงหรือเท็จ”
เห้อซวี่เผิงเงยหน้ามองเย่เกอ “ไม่ว่าเธอจะพูดจริงหรือเท็จ ตอนนี้พวกเราก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว”
“และข้างนอกเต็มไปด้วยซอมบี้ อยากมีชีวิตรอด ก็ต้องร่วมมือกันชั่วคราว”
“ในมิติเก็บของเธอมีอาหารและน้ำใช่ไหม? เอาออกมาให้ดูหน่อย พวกเราเพิ่งตื่นพลังพิเศษ เสียพลังไปเยอะมาก”