สือเซี่ยยังไม่ทันได้ตั้งสติ หยันลี่ก็ลงจากรถไปแล้ว
เธอรีบลงจากรถตามไปติด ๆ
เมื่อหลิวกุ้ยฟางกับสือจื้อเจี้ยนเห็นว่าคนที่ลงจากรถคือหยันลี่ ใบหน้าก็พลันประดับด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
สือจื้อเจี้ยนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางยื่นมือออกไป “คุณคือนายทหารหยันใช่ไหมครับ ต้องขอโทษจริง ๆ เป็นความผิดของพวกเราเองที่สั่งสอนลูกไม่ดี แต่คุณวางใจได้ อีกเดี๋ยวพวกเราจะอบรมเธอให้ดี พอแต่งเข้าบ้านคุณแล้ว รับรองว่าจะเชื่อฟังทุกอย่างครับ”
สือจื้อเจี้ยนกับหลิวกุ้ยฟางมุ่งเล่นงานสือเซี่ย แต่ไม่กล้าเล่นงานหยันลี่
อีกฝ่ายเป็นครอบครัวนายทหาร พวกเขาอยากประจบยังแทบไม่ทัน จึงรีบยกยอปอปั้นและแสดงความจงรักภักดี
ทว่ามือที่สือจื้อเจี้ยนยื่นออกไปกลับไม่ได้รับการจับตอบอยู่นาน
คำพูดของสือจื้อเจี้ยนทำให้หยันลี่ขมวดคิ้วแน่น “ตอนนี้เป็นยุคใหม่แล้ว เธอเป็นคน ไม่ใช่ทาส ผมไม่ต้องการให้เธอเชื่อฟังทุกอย่าง”
สือจื้อเจี้ยนไม่คิดว่าหยันลี่จะพูดเช่นนี้ มือที่ค้างอยู่กลางอากาศจึงชักกลับมาอย่างเก้อเขิน เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ได้ยินหยันลี่พูดต่อ
“รบกวนคุณทั้งสองหลีกทางด้วยครับ ทางหมู่บ้านครอบครัวทหารกำลังจะเริ่มงานเลี้ยงแล้ว” หยันลี่กล่าวเสียงเย็น
สือจื้อเจี้ยนกับหลิวกุ้ยฟางมองหน้ากัน ไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ยอมหลีกทาง
ชาวบ้านที่ไม่รู้ความจริงต่างพากันซุบซิบเสียงเบา “นายทหารคนนี้ก็ไม่รู้จักแยกแยะเอาเสียเลย แต่งเมียแบบนี้แล้วยังปกป้องอีก!”
“นั่นสิ นี่มันตัวก่อเรื่องในบ้านชัด ๆ!”
“นายทหารคนนี้ก็รังแกคนเกินไปแล้ว อย่างไรเสียคนแก่สองคนนี้ก็เป็นพ่อตากับแม่ยาย ทำไมถึงไร้มารยาทแบบนี้?”