สือเซี่ยกลัวว่าอาการขาดน้ำจะทำให้อาการของเธอหนักขึ้น จึงป้อนน้ำอัดลมเข้าปากหญิงคนนั้น พอเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงค่อยวางใจ
“ขอบคุณ……” หญิงคนนั้นยังอ่อนเพลียอยู่ เสียงเบาหวิว แต่ก็ยังกุมมือสือเซี่ยไว้แน่น พลางกล่าวขอบคุณจากใจ “สหาย ฉันเป็นอะไรไปหรือคะ?”
“ความดันโลหิตของคุณค่อนข้างต่ำ ปกติต้องกินโปรตีนคุณภาพดีให้มากขึ้น อย่างไข่ ผลิตภัณฑ์จากถั่ว เนื้อไม่ติดมัน หรือจะกินซุปพุทราจีนกับลำไยแห้ง ดื่มชาตังกุยกับเก๋ากี้ ก็ช่วยบำรุงเลือดและพลังชี่ได้ค่ะ”
สือเซี่ยมีความจำดีเยี่ยม ตำราแพทย์ทุกเล่มที่เคยอ่านล้วนจดจำไว้ในสมอง พอถึงเวลาต้องใช้ก็สามารถนึกออกมาได้อย่างง่ายดาย
“แต่ฉันไม่ใช่หมอนะคะ สิ่งที่บอกไปเป็นเพียงข้อมูลอ้างอิงเท่านั้น ส่วนจะทำอย่างไร คุณควรไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจดูค่ะ” สือเซี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ขอบคุณมากเลยค่ะ ขอถามได้ไหมว่าคุณอยู่บ้านไหน วันหลังฉันจะได้ไปเยี่ยมเพื่อขอบคุณถึงบ้าน” หญิงคนนั้นซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
ร่างกายของเธออ่อนแอ ก่อนหน้านี้เคยแท้งมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้ตั้งครรภ์จึงยิ่งทะนุถนอมลูกในท้องเป็นพิเศษ โชคดีที่มีสหายหญิงผู้มีความรู้ทางการแพทย์อย่างลึกซึ้งคนนี้ ไม่อย่างนั้นหากเธอเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ลูกในท้องก็คง…
ในสายตาของเธอ ตอนนี้สือเซี่ยคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอกับลูกในท้องไว้ แน่นอนว่าเธอต้องตอบแทนอย่างงาม
“เรื่องเล็กน้อยเองค่ะ ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก” สือเซี่ยปาดเหงื่อที่หน้าผาก พลางตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร รอบข้างก็มีผู้คนมายืนมุงดูไม่น้อย คนที่รู้จักทั้งหญิงคนนั้นและสือเซี่ยเอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวเยี่ยน คนนี้คือสหายสือเซี่ย ภรรยาของพันเอกโจวจี้หลี่ ถ้าอยากหาเธอก็ไปที่ตระกูลเยียนในหมู่บ้านครอบครัวทหารสิ!”