สือเซี่ยกลับถึงบ้านก็คิดจะเข้าไปงีบในห้อง
ก่อนเข้าห้อง เธอเรียกหยันจิ่นไว้ “วันนี้ขอบคุณนะ อยากได้อะไรบอกพี่สะใภ้ได้เลย เดี๋ยวพี่ซื้อให้”
สือเซี่ยทำท่าราวกับเป็นพี่สาวรู้ใจ ถามหยันจิ่นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
แก้มเล็ก ๆ ของหยันจิ่นแดงระเรื่อ “ก็บอกแล้วไงว่าฉันแค่ทนดูไม่ได้ ฉันไม่เอาของเธอหรอก”
พูดจบก็ปิดประตูเข้าห้องไปก่อน
สือเซี่ยมองท่าทีขัดเขินของเด็กคนนี้แล้วก็อดขำไม่ได้
หยันจิ่นคงคิดว่าตัวเองเท่มากสินะ แต่ใบหูแดงก่ำกลับเผยความรู้สึกจริง ๆ ออกมาจนหมด
แม้หยันจิ่นจะพูดว่าไม่ต้องการของจากเธอ แต่สือเซี่ยก็ยังจำเรื่องนี้ไว้ ตั้งใจว่าพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้จะเข้าเมืองไปซื้อผ้าสวย ๆ มาตัดกระโปรงทันสมัยให้เด็กสาวสักสองสามตัว ใส่รับหน้าร้อน
สือเซี่ยเข้าไปนอนกลางวันอย่างสบายใจ
พอตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว
เสียงเอะอะครึกโครมดังแว่วมาจากชั้นล่าง
มีแขกมาที่บ้านหรือเปล่า?
สือเซี่ยแต่งตัวเรียบร้อยแล้วออกจากห้องนอน
พอเดินมาถึงหัวมุมบันได ก็ชนเข้ากับชายคนหนึ่งเต็ม ๆ
สือเซี่ยถูกชนจนถอยไปหลายก้าว รีบคว้ากำแพงไว้จึงไม่ล้ม
เงยหน้าขึ้นก็เห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งจ้องมองเธอนิ่ง ดวงตาราวกับฝังอยู่บนตัวเธอ
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” ชายหนุ่มไม่สนใจเรื่องระยะห่างระหว่างชายหญิงแม้แต่น้อย ก้าวเข้ามาหมายจะจับแขนสือเซี่ยพยุงเธอ
สือเซี่ยไม่ลังเล ตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง
เสียง “เพียะ” ดังขึ้น บ้านตระกูลเยียนที่เดิมครึกครื้นพลันเงียบกริบ
“โอ๊ย!” หญิงแปลกหน้าวัยสี่สิบห้าสิบเห็นดังนั้นก็หันไปมองชายหนุ่มด้วยความสงสาร “หยันหมิง! เจ็บไหม?”