อีกด้านหนึ่ง
สือเซี่ยรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แม้ชาติที่แล้วเธอกับโจวจี้หลี่จะแต่งงานกันมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกแปลกใหม่เป็นพิเศษ
หน้าประตูเกิดความวุ่นวายขึ้น หยันลี่ถูกผู้คนรายล้อมพาเข้ามา
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ดวงตาเรียวยาว ท่วงท่าเย็นชาเย่อหยิ่ง เพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็เรียกสายตาของทุกคนให้หันมามองได้
ในบรรดาเพื่อนบ้านที่มาร่วมขบวนรับเจ้าสาว ไม่รู้ว่าเด็กบ้านไหนตื่นเต้นเกินไป ถึงได้กระโดดโลดเต้นมาหยุดตรงหน้าเขา ท่าทางเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง
ชายที่ดูน่าเกรงขามและกดดันผู้คนได้ขนาดนั้น กลับโน้มตัวลงเล็กน้อย ก้มหน้าฟังเด็กน้อยพูด จากนั้นริมฝีปากก็แย้มยิ้มบาง ๆ ก่อนจะล้วงลูกอมสองสามเม็ดออกจากกระเป๋าเสื้อ วางลงบนฝ่ามือของเด็กน้อย
เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นวิ่งจากไป
ชายหนุ่มยืดตัวขึ้น ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นพลันสบเข้ากับสายตาของสือเซี่ย
สือเซี่ยไม่หลบตา กลับยกมุมปากขึ้นแล้วยิ้มละไม
เดิมทีเธอก็สวยอยู่แล้ว ยิ่งยิ้มก็ยิ่งงามโดดเด่น ทั้งคิ้วและดวงตาเปล่งประกายสะดุดตา บนผมประดับดอกไม้สีแดงดอกเล็ก ๆ สวมเสื้อผ้าสีแดงทั้งตัว ดูราวกับดอกโบตั๋นที่กำลังผลิบาน ทั้งสง่างามและงดงามจับใจ
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศที่ยากจะอธิบายก็แผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง
หยันลี่เป็นฝ่ายเบือนสายตาไปก่อน แล้วก้าวขายาว ๆ มาทางสือเซี่ย
สือเซี่ยลุกขึ้นยืน ชิงเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบก่อน ยิ้มแย้มกล่าวว่า “ไปกันเถอะ”
เธอกำลังจะก้าวเข้าสู่ชีวิตใหม่ที่แตกต่างจากชาติที่แล้วอย่างสิ้นเชิง