หญิงสาวกำลังสวมชุดเดรสยืนส่องกระจก รูปร่างเพรียวบาง ผิวขาวเนียน หน้าตาสะสวยเป็นที่สุด ดวงตากลมโตเป็นประกาย ราวกับองุ่นดำที่สุกงอม
เกาเต๋อไห่มองอยู่สองครั้งก็รีบเบนสายตาอย่างรู้หน้าที่
เขามีภรรยาแล้ว ต่อให้หญิงสาวคนอื่นจะสวยแค่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับเขาสักนิด!
เอ๊ะ? ไม่สิ!
หยันลี่เองก็ใกล้จะแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมยังจ้องสาวคนนั้นอยู่ได้!
ไม่ได้การแล้ว! เขาจะปล่อยให้น้องชายร่วมหน่วยทำผิดไม่ได้!
“พอแล้ว! อย่ามองได้แล้ว! พวกเรากำลังจะแต่งงานกันทั้งนั้น ระวังภาพลักษณ์หน่อย!” เกาเต๋อไห่เตือนอย่างหงุดหงิด
เตือนถึงขนาดนี้แล้ว หยันลี่ก็ยังไม่ยอมละสายตา
เอ๊ะ? วันนี้หมอนี่เป็นอะไรไป?
เกาเต๋อไห่ยังคิดไม่ออก ก็เห็นหญิงสาวคนนั้นยิ้มแล้วเดินมาทางพวกเขา!
เกาเต๋อไห่เป็นห่วงหยันลี่จนแทบจะกลุ้มใจแทน
เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่าหน้าตาของหยันลี่ชวนให้สาว ๆ เข้ามาพัวพันได้ขนาดไหน
เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังจะเข้ามาคุยกับหยันลี่ เขาก็รีบผลักให้หยันลี่หันหลัง จะได้ไม่ไปเกี่ยวข้องกับหญิงสาวคนนั้น
แต่หยันลี่กลับยืนแข็งเหมือนกำแพง ผลักอย่างไรก็ไม่ขยับ
พริบตาเดียว หญิงสาวคนนั้นก็เดินมาถึงตรงหน้าพวกเขาแล้ว
“บังเอิญจังเลยนะคะ ได้เจอกันอีกแล้ว” หญิงสาวเป็นฝ่ายยิ้มทักก่อน สายตากวาดมองระหว่างเขากับหยันลี่หนึ่งรอบ แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อน ก่อนจะเลื่อนหลบไปอย่างรวดเร็ว
เกาเต๋อไห่ไม่สนใจความหมายแฝงในแววตานั้นเลยสักนิด เอาแต่ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้หยันลี่
หญิงสาวคนนี้หน้าตาสะสวยอยู่แล้ว พอยิ้มก็ยิ่งงามราวกับดอกไม้บาน
หยันลี่ตอบว่า “อืม”
คำตอบของหยันลี่นับว่าเย็นชา แต่เท่าที่เกาเต๋อไห่รู้จักเขามา คำว่า “อืม” นั่นรวมกับการที่จ้องหญิงสาวคนนี้อยู่นานเมื่อครู่ ก็นับว่าอันตรายมากแล้ว!
เอ๊ะ? ไม่สิ ในเมื่อทั้งสองคนรู้จักกัน หรือว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเป็นคู่แต่งงานของหยันลี่?
เกาเต๋อไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะรีบปัดข้อสันนิษฐานนี้ทิ้ง