ป้าหวังรู้ว่าสือเซี่ยเขินอาย
สาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่ได้ออกเรือน ย่อมขี้อายเป็นธรรมดา
แต่ป้าหวังก็ไม่ได้หยุดพูด เรื่องแบบนี้ไม่ว่าเขินแค่ไหนก็ต้องเจออยู่ดี
พอรู้มากเข้า ก็จะไม่กลัวเท่าไรแล้ว
สือเซี่ยรู้ว่าป้าหวังทำไปก็เพื่อหวังดีกับเธอ จึงนั่งฟังเงียบ ๆ เพียงแต่ใบหน้าขาวนวลนั้นแดงขึ้นเรื่อย ๆ
“จำได้หรือยัง” หลังจากกำชับเสร็จ ป้าหวังก็ถาม “เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าจัดการไม่ดี คนที่เสียเปรียบก็คือผู้หญิงอย่างเรา”
แม้สือเซี่ยจะได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง แต่รวมสองชาติแล้ว เธอก็ไม่เคยประสบเรื่องที่ป้าหวังเล่ามาก่อน
ชาติก่อน เธอกับโจวจี้หลี่ไม่เคยเป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริง
ตอนนั้นก่อนออกเรือน หลิวกุ้ยฟางขังเธอไว้ในบ้านให้ทำผ้าห่มมงคลแก่สือเป่าเจิน เธอไม่มีโอกาสได้พบป้าหวังเลย และหลิวกุ้ยฟางก็ไม่มีทางพูดเรื่องพวกนี้กับเธอ
เพราะอย่างนั้น เธอจึงไม่รู้เลยว่าชีวิตคู่ของสามีภรรยาดำเนินไปอย่างไร
ช่วงแรกเธอกับโจวจี้หลี่แค่นอนห่มผ้าผืนเดียวกันแล้วคุยกัน ต่อมาแม่สามีร้อนใจอยากอุ้มหลาน จึงพาพี่สาวสามีมาแอบฟังความเคลื่อนไหวอยู่หน้าห้องของเธอกับโจวจี้หลี่ทุกคืน
พอไม่ได้ยินเสียงอะไร เช้าวันรุ่งขึ้นแม่สามีก็จะด่าเธอว่าไร้ความสามารถ
ผ่านไปนานเข้า สือเซี่ยจึงเล่าเรื่องนี้ให้โจวจี้หลี่ฟัง ตอนนั้นโจวจี้หลี่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน แล้วดึงเธอเข้าไปกอด บอกว่าเขาทะนุถนอมเธอมากเกินไป กลัวว่าเธอยังไม่พร้อม
คืนนั้นเอง ทั้งสองก็มีคืนแรกด้วยกัน
โจวจี้หลี่บอกว่าเขาเขิน จึงใช้ปลอกหมอนปิดตาสือเซี่ย แล้วให้เธอหันหลังให้
ขั้นตอนนั้นราวกับถูกทรมาน คืนเดียวก็ทำให้สือเซี่ยเกิดปมในใจ เธอเจ็บอยู่กว่าสัปดาห์กว่าจะหาย