ล็อกเกอร์ของเธอถูกเปิดออกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อผ้าที่เคยวางไว้ในนั้นก็ถูกหยิบออกมา ตอนนี้ถูกโยนเกลื่อนกลาดเต็มพื้น และยังมีของเหลวปริศนาราดราดอยู่บนนั้นอีก
ส่วนไม่ไกลออกไป กู้อวี่เว่ยกับพวกพ้องกำลังยืนมองเวินรั่วด้วยท่าทางสะใจ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเรื่องนี้ใครเป็นคนทำ
"เก็บขึ้นมา แล้วเอาไปซักให้สะอาด" เวินรั่วมองพวกเธอด้วยสายตาเย็นชา
"ทำไมล่ะ? รู้ได้ยังไงว่าเราเป็นคนทำ? มีหลักฐานไหม?" คนข้างๆ กู้อวี่เว่ยทำหน้านักเลง ไม่เห็นเวินรั่วอยู่ในสายตาเลย "ไม่มีพยาน ไม่มีกล้องวงจรปิด แล้วเธอจะพูดว่าเราเป็นคนทำได้ยังไง? พูดจาให้ดีๆ ไม่งั้นเราแจ้งข้อหาหมิ่นประมาท!"
"ไม่มีพยาน ไม่มีกล้องวงจรปิด" เวินรั่วพูดซ้ำอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาพวกเธอ
อีกฝ่ายเริ่มกลัวในท่าทางของเธอ และไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร ถึงกับสะดุ้งกลัว: "เธอ...เธอจะทำอะไร?"
"ทำอะไรเหรอ?" เวินรั่วจ้องพวกเธอ "ก็ทำแบบที่เธอทำกับฉันไงล่ะ"
พูดจบ เธอก็รีบโยนเสื้อผ้าของพวกเธอลงพื้น แล้วราดน้ำดื่มลงไปบนนั้นทีละคน
ชั่วครู่เดียว พวกนั้นแทบจะคลั่ง: ปกติมีแต่พวกเธอที่รังแกคนอื่น ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับพวกเธอมาก่อน
"เธอบ้าไปแล้วเหรอ?"
"เป็นบ้าหราไง?"
"ใครให้ความกล้าเธอทำแบบนี้?"
...
เวลาคนเสียสติ ก็พูดได้แค่ไม่กี่ประโยคประมาณนี้
เวินรั่วไม่สนใจ เก็บข้าวของเตรียมจะออกไป การรับมือกับคนแบบนี้ต้องเอาคืนให้สาสม ไม่อย่างนั้นพวกมันไม่มีวันรู้สึกว่าสิ่งที่ทำมันแย่แค่ไหน
แต่ระหว่างที่เกิดเรื่อง กู้อวี่เว่ยไม่ได้มีส่วนร่วมเลยตลอด กลับยืนอยู่ตรงมุมห้องแล้วโทรศัพท์ตลอดเวลา จนกระทั่งเห็นเวินรั่วเก็บของเตรียมจะออกไป เธอก็กระโดดออกมาขวางทางทันที