กู้อวี่เว่ยอยากมาร้านอาหารแห่งนี้มานานแล้ว เธอเคยพูดกับกู้จินเหยียนหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้มาสักที วันนี้อุตส่าห์เขามีเวลา กู้อวี่เว่ยดีใจมาก เดินกอดแขนเขาไปตลอดทาง พลางทำตัวน่ารักออดอ้อนอยู่ในอ้อมแขนของเขา
แต่เมื่อเดินผ่านหน้าประตู จู่ๆ เธอก็ชะงัก เพราะเธอรู้สึกว่าเมื่อครู่เห็นเงาร่างคนหนึ่งเหมือนเวินรั่ว
แต่พอหันกลับไปมองอีกครั้ง เงาร่างนั้นก็เดินไปไกลแล้ว มองไม่ชัดอีกต่อไป
กู้จินเหยียนสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “เป็นอะไรไป?”
กู้อวี่เว่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ฉันเหมือนเห็นเวินรั่ว”
จากนั้น เธอก็ชี้ไปยังทิศทางที่เงาร่างนั้นจากไป
กู้จินเหยียนมองผ่านๆ อย่างไม่สนใจ แล้วรีบหันสายตากลับ พูดอย่างมั่นใจ: “เป็นเธอไม่ได้หรอก”
“แต่ฉันว่ามันเหมือนจริงๆ นะ”
กู้จินเหยียนยืนยันอีกครั้ง: “เป็นเธอไม่ได้หรอก ฉันรู้จักเธอดี เวลานี้เธอไม่ทำงานล่วงหน้าที่บริษัท ก็ต้องทำงานอยู่ที่บ้าน ไม่มีทางออกมาทานข้าวข้างนอกแน่ๆ แถมร้านหรูขนาดนี้ เธอก็ไม่สามารถมาได้หรอก”
กู้อวี่เว่ยจึงค่อยโล่งใจ: “อืม นายพูดถูก”
กู้จินเหยียนลูบจมูกเธอเบาๆ: “ไปเถอะ ไม่ต้องกังวล ร้านอาหารนี้เธออยากมานานแล้วใช่ไหม ไปดูสิว่าอยากกินอะไร”
เดิมทีเวินรั่วตั้งใจจะพาคุณเฉินไปส่งที่รถ แต่พอเหลือระยะทางอีกนิดเดียว เขาก็ไม่ยอมให้ส่งต่อ
เวินรั่วก็ไม่ยืนกรานอีก ดูรถแล่นออกไปจนลับตาแล้ว เธอจึงหันหลังเดินจากไป