หลังเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ผ่านไป รถก็โคลงเคลงแล่นต่ออีกกว่าชั่วโมง ก่อนจะจอดที่สถานีรถยนต์ในเมืองฝู่จวง ตอนนั้นเป็นเวลาเที่ยงวันพอดี
คนขับลงจากรถพร้อมถังเหล็กใบใหญ่ ส่วนพนักงานตรวจตั๋วก็ร้องบอกว่า
“เราต้องจอดที่นี่สองชั่วโมง ใครอยากเดินเล่นก็ไปเดินได้ เดินตรงไปสองร้อยกว่าเมตรจะเจอสหกรณ์ประจำเมือง ข้าง ๆ กันมีร้านอาหารของรัฐ กะเวลาให้ดี รีบกลับมาในสองชั่วโมงนะ ถ้ามาช้าฉันไม่รอด้วย!”
ซ่งชิวเยว่นั่งจนเบื่อเต็มที พอได้ยินว่าเดินเล่นได้ เธอก็เตรียมลงจากรถโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ป้าพนักงานตรวจตั๋วเห็นสาวน้อยหน้าตาสะสวย แถมดูสะอาดสะอ้านคล่องแคล่วก็ชอบใจมาก พอเธอเดินผ่านจึงเอ่ยถามว่า
“เอ่อ... หนูอายุเท่าไรแล้ว มีแฟนหรือยัง?”
ซ่งชิวเยว่ฟังแล้วก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายถูกใจเธอ คงกำลังจะหาคู่ให้สินะ!
เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยากที่ไม่จำเป็น เธอจึงโกหกส่ง ๆ ไปว่า
“ฉันอายุ 18 แล้ว แต่งงานมาได้ครึ่งเดือนแล้วค่ะ”
พนักงานตรวจตั๋วได้ยินว่าเธอแต่งงานแล้ว สายตาก็เหลือบไปยังหน้าอกของเธอ ก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างประหลาด
“โห! อายุ 18 แล้วเหรอเนี่ย ดูไม่เหมือนเลยนะ ถ้าบอกว่าอายุ 14-15 คนก็เชื่ออยู่หรอก”
ซ่งชิวเยว่เหลือบมองตามสายตาอีกฝ่าย ก้มลงมองหน้าอกแบนราบของตัวเอง
ให้ตายสิ อยู่มาเดือนหนึ่งแล้ว ทำไมเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นเศรษฐีน้อยซ่อนรูปนะ?
แบนราบเหมือนเด็กผู้ชายขนาดนี้ ทั้งที่อาหารที่บ้านก็ไม่ได้ขาดสารอาหาร แล้วสารอาหารที่เติมเข้าไปมันหายไปไหนหมด?
แต่จะว่าไป หน้าอกจะแบนหรือไม่แบนมันไปหนักหัวใครกันล่ะ?