“เอาละ เขาก็แค่สั่งหมูตุ๋นน้ำแดงจานเดียว จะตกใจอะไรกันนักหนา เดี๋ยวแม่ก็สั่งให้ลูกจานหนึ่งเหมือนกัน”
เด็กสาวไม่เข้าใจว่าแม่พูดแทรกขึ้นมาเพื่อช่วยคลี่คลายสถานการณ์ จึงยังคงพูดไม่หยุดว่า
“ทำลายเสบียง ผลาญผลผลิตจากหยาดเหงื่อแรงงานประชาชน ก็เท่ากับทำตัวเป็นคุณหนูนายทุน เอาแต่กินดีอยู่ดีและอยากสุขสบาย นี่เป็นนิสัยเสียของชนชั้นผู้กดขี่ เธอไม่มีสิทธิ์มานั่งกินข้าวกับพวกเรา!”
พูดจบก็ทำท่าจะเข้ามากระชากซ่งชิวเยว่
ซ่งชิวเยว่พยายามอดทนแล้วอดทนอีก แต่ตอนนี้เธอไม่คิดจะทนแล้ว
เธอลุกขึ้นตามแรงดึงของเด็กสาว ก่อนคว้าแขนอีกฝ่ายพาดบ่าแล้วใช้แรงจากช่วงล่าง บิดแขนอีกฝ่ายครึ่งรอบ พลิกข้ามไหล่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เด็กสาวร้อง “โอ๊ย!” ดังลั่น ก่อนหงายหลังลงไปนอนกับพื้นทันที
ซ่งชิวเยว่ย่อตัวลง มือหนึ่งกระชากผมเปียของอีกฝ่าย อีกมือก็ตบแก้มเธอเบา ๆ ซ้ำไปมา แววตาเต็มไปด้วยความดุดัน
“ฉันให้หน้าเธอมากไปแล้วใช่ไหม? ไม่รู้จักกันสักนิด ยังกล้าใส่ร้ายคนอื่นส่งเดชอีกเหรอ? รู้ไหมว่าถ้าโดนป้ายความผิดแบบนี้แล้ว คนคนนั้นจะต้องเจอกับอะไร?”
เด็กสาวนอนอยู่บนพื้น พยายามดิ้นหนี แต่พอสบตาซ่งชิวเยว่ก็กลัวจนไม่กล้าพูดแม้แต่ครึ่งคำ
สายตาคู่นั้นน่ากลัวเกินไป ราวกับว่าเธอแค่กล้าพูดอีกสักคำ อีกฝ่ายก็พร้อมจะเอาชีวิตเธอ
“นี่! ทำไมถึงทำร้ายคนล่ะ? รีบปล่อยนะ!”
แม่ของเด็กสาวเห็นลูกถูกทำร้าย จึงตะโกนพลางยื่นมือจะไปกระชากผมซ่งชิวเยว่