เสวี่ยถือปลาย่างที่จัดการเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามา
ลูกหมีดำตัวน้อยยังคงตะเกียกตะกายในน้ำ เหยียนเยว่เป็นห่วงจึงเหลือบมองไปทางนั้น
เงาดำก้อนนั้นขึ้นฝั่งได้ในที่สุด ทั้งยังคาบปลาอสูรมาด้วยตัวหนึ่ง ก่อนวางลงข้างเท้าเหยียนเยว่
มันเป็นปลาสีเงินขาวชนิดที่ลูกหมีน้อยอยากกินมาตลอด
เจ้าตัวเหลือบมองอีกครั้ง กลั้นน้ำลายไว้ แล้วใช้กรงเล็บหมีเขี่ยปลาให้เลื่อนมาตรงหน้าเหยียนเยว่
“นี่ให้ฉันเหรอ?” เหยียนเยว่ชี้ตัวเอง
ดวงตาดำกลมของลูกหมีน้อยกะพริบยืนยันอย่างไร้เดียงสา
ใช่แล้ว มันตั้งใจเอามาให้เธอโดยเฉพาะ
“เลี้ยงมาไม่เสียเปล่าจริง ๆ รู้จักตอบแทนบุญคุณแล้ว!”
แม้เหยียนเยว่จะยังไม่เคยมีลูก แต่ตอนนี้จู่ ๆ ก็รู้สึกภาคภูมิใจในฐานะมารดาอสูรขึ้นมา
“จับปลาได้ก็นับว่าไม่เลว แต่มีความสามารถแค่นี้ก็คิดจะเอาใจสตรีแล้วหรือ?”
หลีแค่นเสียงเย็นชา “นางไม่กินของดิบหรอก ไปเรียนย่างปลาทางกองไฟโน่น”
คำพูดประโยคเดียวก็ส่งลูกหมีไปทางกองไฟได้แล้ว
ลูกหมีดำไม่ได้เสียใจเลยสักนิด
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บ้าน สถานะของมันก็ไม่ได้ดีกว่าตอนนี้เท่าไร
เหยียนเยว่ซึ่งเป็นมารดาอสูรชั่วคราวอ่อนโยนมาก ทั้งยังใส่ใจมันยิ่งกว่ามารดาของตัวเอง แม้พวกเขาหลายคนจะพูดจาดุดัน แต่สิ่งที่สอนล้วนมีประโยชน์
“อย่าดุเขานักสิ ยังเป็นลูกหมีตัวเล็กอยู่เลย!”
เหยียนเยว่จิ้มไหล่หลีเบา ๆ แล้วเห็นเขาหันกลับมายิ้มให้
เพียงยกมุมปากขึ้นบาง ๆ แววตาและคิ้วก็เผยเสน่ห์เย้ายวนชวนหลงใหลจนยากจะละสายตา